Blog

Have a seat #2 στο Αποστακτηριον με τον Δημητρη

Επειδή πιστεύω πολύ στο ”τις νοστιμιές αξίζει να τις μοιραζόμαστε” και πάντα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για αυτό, αποφάσισα να δημιουργήσω αυτή τη στήλη στο eating around, όπου θα παρουσιάζω κάποια μαγαζιά παρέα με έναν φίλο ή φίλη. Θα διαλέγω, δηλαδή, κάποιον καλοφαγά, που δεν έχει επαγγελματική σχέση με το φαγητό, θα μοιράζομαι μαζί του νόστιμες στιγμές σε κάποιο εστιατόριο/ζαχαροπλαστείο/καντίνα/whatever και μετά θα σας ενημερώνουμε μαζί για όσα απολαύσαμε. Μπορεί να συμφωνούμε, μπορεί και να διαφωνούμε.

 

Το Have a sEAT θα είναι κοντά σας σε ανύποπτη στιγμή!

 

Στο #1 φάγαμε σούσι με τη φίλη μου τη Μαρούλαενώ στο #2 σάς έχω γνήσια ελληνική κουζίνα με φινετσάτο κήπο για νόστιμες καλοκαιρινές βραδιές, μακριά από την πολύβουη πόλη.

Νομίζω, αυτές τις sEATs δεν θα τις δίνω τυχαία, θα προτιμούσα το κάθε μέρος και το κάθε είδος φαγητού να ταιριάζουν με τον κάθε φίλο. Έτσι, θα δημιουργούνται πραγματικά όμορφες εμπειρίες και στο άκουσμα της λέξης ”Αποστακτήριον” θα θυμάμαι τον Δημήτρη – εκτός από το εξαιρετικό τυροπιτάρι! Και εκτός του ότι στο άκουσμα της λέξης ”Δημήτρη” θυμάμαι ένα εκατομμύριο υπέροχα πράγματα!

 

13769559_10209226455674131_8739197978672340826_n

 

Ο Επίκουρος είχε πει: ”Θα πρέπει να βρούμε με ποιον θα φάμε και θα πιούμε, πριν βρούμε τι θα φάμε και θα πιούμε.”, μια διαχρονική σοφία, που ταιριάζει απόλυτα με αυτήν εδώ τη στήλη. Κάποια μέρη ίσως δεν ήταν τόσο όμορφα, αν δεν τα εξερευνούσαμε με καλή παρέα. Κάποια φαγητά ίσως δεν ήταν τόσο νόστιμα, αν δεν τα μοιραζόμασταν μπουκιά-μπουκιά με τους αγαπημένους μας. Μήπως αυτό που μετράει είναι μια χορτάτη ψυχή;

 

Καλά, άσε τις αμπελοφιλοσοφίες για αργότερα, που θα έχεις γεμάτο στομάχι. Εγώ είμαι εδώ, για να σου δείξω πώς να το γεμίσεις με τα καλύτερα. Το Αποστακτήριον στη Ν. Ερυθραία, ας πούμε, είναι μια πολύ καλή περίπτωση. Με το που ακούς Ν. Ερυθραία, δεν πάει το μυαλό σου σε κάτι πιο… εξοχικό; Από όποια περιοχή της Αθήνας κι αν είσαι, αξίζει να πας εκεί στα βόρεια, με την ωραία δροσούλα και τους ωραίους ανθρώπους. Εκεί το μέρος, γενικά, διαθέτει υπέροχες, καταπράσινες πλατείες με ωραία μαγαζιά για κάθε ηλικία και γούστο. Σε μία από αυτές – παλιά λεγόταν πλατεία Τσακπίνη, γιατί ο Τσακπίνης με τ’όνομα διέθετε μια ωραιότατη οικογενειακή ταβέρνα, που πολλοί κάτοικοι είχαν κάνει στέκι – βρίσκεται εδώ και 6 χρόνια το αγαπημένο, πλέον, Αποστακτήριον. Ναι, είναι η ίδια ταβέρνα που παλιά είχε ο Τσακπίνης, οπότε καταλαβαίνετε ότι η επιτυχία και η νοστιμιά βρίσκονται στα θεμέλια. Αν κάποιος πιστεύει στη θετική ενέργεια και στο ότι τα ντουβάρια μπορούν να κουβαλούν καλά πνεύματα, τότε το Αποστακτήριον ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Στα συν, βάλε και την παρέα της Μάο – η γάτα που είναι μεγαλύτερη κι από την όρεξή σου!

 

13697044_10209227910630504_1768186753055581362_n

 

Πήγαμε ένα βραδάκι με τον φίλο μου τον Δημήτρη, στην πανσέληνο του Ιουλίου. Ο Δημήτρης είναι συντάκτης, γνωριστήκαμε πριν 3 χρόνια και κάτι σε ένα επαγγελματικό event κι από τότε είμαστε αχώριστοι, έχω πολλές ιστορίες να σας διηγηθώ μαζί του. Ο Δημήτρης με έχει βοηθήσει πολύ – προσωπικά και επαγγελματικά – με το να με συμβουλεύει, να με εμψυχώνει, να μου λέει ψύχραιμα την άποψή του για διάφορα θέματα που με απασχολούν και πολλές φορές με ”πνίγουν”. Είναι πιο αντικειμενικός και λογικός από εμένα, ζυγίζει καλύτερα τις καταστάσεις και έχει την ικανότητα να εξετάζει σφαιρικά ένα θέμα σε πολύ λίγο χρόνο – όσο μου παίρνει εμένα για να τα κάνω όλα λίμπα.

Τον Δημήτρη τον θαυμάζω για πολλά πράγματα και ένα από αυτά είναι και ο τρόπος γραφής του, η ικανότητά του να συνδυάζει σε ένα κείμενο το χιούμορ με τη σοβαρότητα και μάλιστα σε άπταιστα ελληνικά – κάτι που δεν συναντάς εύκολα στον χώρο των συντακτών, χρειάζονται όλοι επιμελητή. Ο Δημήτρης έχει μεγάλη εμπειρία και ως επιμελητής, κι εγώ νιώθω πάντα μια έλξη από ανθρώπους που ξέρουν να χειρίζονται καλά τη γλώσσα και να παίζουν μαζί της και να σε καθηλώνουν με την γραφή τους. Κείμενά του, τον τελευταίο καιρό, βρίσκουμε και στο Andro.gr.

Βασικά, με τον Δημήτρη περνάω καλά όπου κι αν πάω, ακόμα και στο χειρότερο μέρος εμείς θα το διασκεδάσουμε, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση είχαμε την τύχη να βρεθούμε σε έναν υπέροχο και δροσερό κήπο με καλομαγειρεμένο ελληνικό φαγητό και με μια χαμογελαστή και φευγάτη οικοδέσποινα, που μας έφτιαξε ακόμα περισσότερο το κέφι!

 

Η Ζωή αποφάσισε να ανοίξει αυτό το εστιατόριο, πριν 6 χρόνια, παρέα με τον άντρα και τον αδελφό της, ενώ προερχόταν από τελείως διαφορετικό χώρο. Ήταν πολύ δύσκολα στην αρχή, όπως μας είπε, και στην πορεία υπήρχαν διάφορα σκαμπανεβάσματα, αλλά δεν τα παράτησαν. Η Ζωή είναι εργατική, δραστήρια, κεφάτη, καλαίσθητη και έξυπνη – γιατί να αποτύχει;

 

13718768_1031289710240858_8421468643483820156_n

 

Όλο το μενού το επιμελείται η ίδια, βοηθάει και η μαμά της, καθώς και οι μάγειρες, φυσικά, που έχει προσλάβει, αλλά κατάλαβα ότι η επιτυχία τους βρίσκεται στο ότι το φαγητό μοιάζει σπιτικό, σαν να σου έκανε το τραπέζι η οικογένεια στο σπίτι τους. Απλές και παραδοσιακές συνταγές μπλέκονται με διάφορες τσαχπινιές, που κατεβάζει το μυαλό τους, και προσφέρουν πιάτα που θα θυμάσαι για πάντα. Φυσικά, αν δεν είχαν καλές πρώτες ύλες και σωστό μαγείρεμα, δεν θα διαρκούσε αυτή η επιτυχία. Αν με ρωτάς, δηλαδή, να σου πω ένα μόνο πράγμα που ξεχώρισα και θέλω να μοιραστώ, είναι ότι τα τηγανητά τους είναι άψογα, από κάθε άποψη. Φαίνεται ότι τηγανίζουν σε καλό λάδι, δεν είναι καθόλου βαριά και δεν σου μυρίζουν περίεργα. Αυτό για εμένα ήταν αρκετό, δεν έχει σημασία αν δε μου άρεσε η μαρμελάδα κορόμηλο, που συνόδευε τις τυροκροκέτες, αυτά είναι γούστα.

 

 

unnamed (3)

 

Στο Αποστακτήριον θα φας τίμιο ελληνικό φαγητό σε πολύ καλές τιμές και μπορείς να πεις ελεύθερα την άποψή σου στους ιδιοκτήτες και το ευγενικό προσωπικό. Τι άλλο να θέλει κανείς από ένα εστιατόριο;

Πιο συγκεκριμένα, για όσα δοκιμάσαμε, διάβασε λίγο τον διάλογό μου με τον Δημήτρη στο messenger, στον παραδίδω αυτούσιο:

 

Εμμανουέλα: πότε θα πάμε να φάμε ξανά τυροπιτάρι κάτω από τη δροσιά;

Δημήτρης: άσε με, τι τυροπιτάρι ήταν αυτό! πώς το χε κάνει; ήταν τηγανητό, αλλά τηγανίλα μηδέν.

Ε: αχ αυτή η απλή, αγνή προστυχιά! γενικά, τα τηγανητά τους είναι σούπερ, πουθενά βαριά λαδίλα. Ήταν τραγανό και με λίγο τυρί μέσα, όπως μ’αρέσει

Δ: Γιατί, οι μπακαλιαροκεφτέδες;!

Ε: τελικά, εγώ δεν έφαγα μπακαλιαροκεφτέ, θυμάμαι μόνο ότι τους καταβρόχθισες μονομιάς

Δ: βλακεία κάναμε που δε ζητήσαμε άλλη μια μερίδα, την άλλη μέρα το πρωί μετάνιωσα

Ε: κι εγώ το μετάνιωσα για το τυροπιτάρι, βασικά ήθελα να πάρω κι άλλο για το σπίτι! αχ κι εκείνους τους τυροκεφτέδες, με το καπνιστό τυρί

Δ: εντάξει, εγώ το’χω και πιο κοντά, πετάγομαι και παίρνω, άμα λάχει

Ε: άμα το κάνεις αυτό, μην μου το πεις, δεν θέλω να ξέρω και να ζηλεύω, δεν ξέρω αν θα το διαχειριστώ. Θύμησέ μου τι μαρμελάδα είχε με τους τυροκεφτέδες, κορόμηλο;

Δ: κορόμηλο, ναι. Και μαγιονέζα από κάτω! Αλλά και χωρίς μαρμελάδα, νομίζω θα ήταν καλό
Ε: εντάξει, εμένα θα μου άρεσε με μια πιο γλυκόξινη και ίσως πικάντικη μαρμελάδα
Δ: Από τα ψαρικά τι θα ξανάτρωγες;
Ε: οπωσδήποτε σαρδέλα, μοσχοβόλαγε!
Δ: φτιάχνεις κι εσύ σαρδελάκι ε;
unnamed (2)
Ε: αλλά λάτρεψα και το καλαμαράκι της, είναι και κάτι που δεν το τρώω συχνά. Μωρέ φτιάχνω, του δίνω και καταλαβαίνει, αλλά το καλοκαίρι το λαχταρώ συνέχεια, δεν το χορταίνω, της Ζωής η σαρδέλα ήταν ζουμερή και μυρωδάτη και με ωραία εμφάνιση! Για πες, καλαμαράκι φχαριστήθηκες; Θυμάσαι πόσο ωραίο κρέας είχε μέσα και πόσο τραγανή ήταν η κρούστα; και ανάλαφρη!
Δ: καλαμαράκι, όταν σταμάτησες να βγαζεις φωτογραφίες, ναι φχαριστήθηκα. Με ΦΧ!
Ε: χαχαχαχα! με Φ κεφαλαίο! Σ’εχω κουράσει λίγο, αγάπη μου, μ’αυτές τις παλιοφωτογραφίες, ε;
unnamed
Δ: ναι, αλλά μετά μου λες μια χαριτωμενιά και μου περνάει
Ε: αυτές οι χαριτωμενιές με σώζουν πάντα εμένα
Δ: και να σου πω και το άλλο; εγώ γενικώς καλαμαράκια δεν τρώω, αλλά αυτή η θραψαλομάνα είχε και τη σαλτσούλα λεμονιού με τη μουστάρδα και ήταν άλλο πράγμα!
Ε: όνειρο ήταν. εγώ, επειδή γενικά τρώω τέτοια, παραγγέλνω συχνά, αλλά λίγες φορές το ευχαριστιέμαι. Η Ζωή είναι μαστόρισσα, φαίνεται ότι διαλέγει πάντα τα καλύτερα. κι έχει και γούστο και καλαισθησία, αυτό βγαίνει παντού στο μαγαζί
Δ: γενικώς, αυτό που συγκρατώ είναι ότι κάποια πιάτα δεν ήταν στην “κλασική” τους μορφή, που την έχουμε χιλιοφάει. π.χ. και η ταραμοσαλάτα, που συνόδευε τον μπακαλιαροκεφτέ, δεν ήταν η κλασική ταραμοσαλάτα
Ε: ααα πες και για το άλλο, αχ τι ήταν το άλλο, μέσα στη σάλτσα ντομάτας; κεφτέδες ήταν αλλά τι κεφτέδες;
Δ: ναι ρε διάολε, το είχα ξεχασει αυτό. Ρεβυθοκεφτέδες!
Ε: α να γεια σου! Σπεσιαλιτέ τους, είπε η Ζωή. Όνειρο κι αυτο!
Δ: πήραμε πολλά κεφτεδάκια, είναι η αλήθεια
Ε: μα τρελαίνομαι εγώ γι’αυτά
Δ: υπάρχει κιοφτές στο μαγαζί που δεν δοκιμάσαμε;
Ε: τέτοια δώσε μου πάνω στο τραπέζι, ειμαι ευτυχισμένη. Και αν υπάρχει, θα δοκιμαστεί λίαν συντόμως! Πού ξέρεις; μπορεί να γυρίσει η Ζωή δριμύτερη από τις διακοπες και να εχει έμπνευση για κάτι νέο
Δ: εγώ λέω όταν ξαναπάμε να φάμε κρεατικά
Ε: ε, με λίγο θράψαλο επάνω, εγώ δεν εχω πρόβλημα, τα συνδυάζω όλα, μόνο μη μου πεις να παω αποστακτηριο και να μη φάω θράψαλο
Δ: καλά, εσύ είσαι σαμπουάν – κοντισιονέρ
Ε: στο φαγητό είμαι multiple choice και οι σωστές απαντήσεις είναι πάνω από 1
Δ: χαχαχαχα
Ε: χαχαχα
Δ: καλά, φάε ό,τι θες, εγώ θα φάω τηγανιά με σάλτσα μουστάρδας και πατάτες baby, που είχαν πάρει οι διπλανοί
Ε: α, γιατί δεν γίναμε φίλοι με τους διπλανούς; εμάς όλοι μάς θέλουν στην παρέα τους
Δ: γιατί μας είδαν και τα φάγαν σε 3 λεπτά από τον φόβο τους
Ε: χαχαχα, έχουμε αφήσει εκκρεμότητες, δημήτρη μου, να ξαναπάμε. Άσε που λέει ότι το επιδόρπιο αλλάζει κάθε τόσο.
Δ: ναι, δε θέλω εκκρεμότητες, να μας ρωτήσει κανας άνθρωπος πώς ήταν το κοτόπουλο στο κεραμίδι π.χ. και να ρεζιλευτούμε, να μην ξέρουμε τι να πούμε!
Ε: τι κεραμίδι, καλέ;
Δ: κανονικό. Λέει το κοτόπουλο το σερβίρουν σε κεραμίδι #τρουστόρι
Ε: τι ατραξιόν είναι αυτή; εμείς πού ζούμε; τέλος αυγούστου ξαναπαμε, στο λέω
Δ: ναι, πώς λέμε: έφαγα μια κεραμίδα;
Ε: αυτοι κυριολεκτούν! καλά, εγώ τους έχω εμπιστοσύνη
Δ: εμείς ζούμε στον βυθό του μπικίνι, κάναμε θαλασσοφαγία, μην κρίνεις
Ε: ναι, πώς την είδαμε έτσι λουόμενοι; βασικά, έπρεπε να κάνουμε ένα μιξ, λίγο απ όλα, έτσι κάνει ο σωστός ο παίχτης
Δ: και μετά θα γυρνούσαμε σπίτι κουτρουβάλα. το παγωτό παρφέ σ άρεσε;
Ε: εγώ είμαι ζιγκουάλα. ε βέβαια και μ’άρεσε! αφού το’φτιαξε η μαμά της ζωής με τα χεράκια της, σπιτικό κι αγνό, όλο άρωμα και γλύκα
Δ: η Ζωή το φτιάχνει είπε ή η μαμά της; δε θυμάμαι
Ε: και το βύσσινο το γλυκό πολύ καλό, γιατί ήταν πιο ελαφρύ, όχι πετιμέζι. Η μαμά της, τα γλυκά τα φτιάχνει όλα η μαμά της, αλλά τέλος πάντων, μια οικογένεια είμαστε.  Άντε αγάπη μου, σε αφήνω τώρα, γιατί πείνασα, πάω να φτιάξω λεμονοπιτάκια με μια παλιοlemon curd, που έχω στο ψυγείο!
Δ: φιλάκια, Εμμα μου.
**Αν έχεις μείνει Αθήνα τώρα τον Αύγουστο, εκμεταλλεύσου τους άδειους δρόμους και πήγαινε μια βόλτα από εκεί. Αν θες να κλείσεις τραπέζι, για καλύτερη εξυπηρέτηση, πάτα εδώ  και χρησιμοποίησε τη δυνατότητα που σου προσφέρει το e-table.gr!
Το Αποστακτήριον, Αγ. Αναργύρων 2 – Ν. Ερυθραία

No Comment

Post A Comment