Blog

Eating around Sicily – α’ μερος

Όσοι με ακολουθείτε στα σόσιαλ, θα ξέρετε ότι ήμουν για 6 μέρες σε road trip στη Σικελία. Οι υπόλοιποι, εύχομαι να το μάθετε μέσα από αυτό το άρθρο, γιατί είμαι πολύ περήφανη για αυτό το ταξίδι μας, ήταν μεγάλη εμπειρία, και θέλω να το μοιραστώ με όλους σας! Αυτές τις ημέρες διαπίστωσα ότι πολλοί Έλληνες έχουν πάει Σικελία, είναι όμως και πολλοί που φοβούνται ένα τέτοιο ταξίδι. Γενικά, είναι ένα ιδιαίτερο ταξίδι, και, αν θες τη γνώμη μου, δεν αρκεί να πας μόνο στην πρωτεύουσα, το Παλέρμο. Για να καταλάβεις τη Σικελία, να τη νιώσεις μέσα σου, πρέπει να την ταξιδέψεις πολύ παραπάνω.

 

*Στα insta highlights μπορείς να βρεις στιγμιότυπα του ταξιδιού μας

 

 

Χαίρομαι πολύ για όλα όσα κάναμε, ακόμα και για τα κουραστικά, τα άσχημα και τα επικίνδυνα. Αν σκέφτεσαι να πας στη Σικελία, ψάξε καλά τα σχετικά βίντεο στο youtube, διάβασε μπλόγκερς που εμπιστεύεσαι και αγόρασε έναν οδηγό, πολύ καλός είναι του Lonely Planet, στον οποίο θα βρεις διάφορα μυστικά μέρη, όχι πολύ δημοφιλή, και γενικές συμβουλές για όλο το ταξίδι σου.  Απόλαυσα τις διακοπές μου στη Σικελία, γιατί κάναμε όλα όσα θα κάναμε σε ένα μεγάλο ελληνικό νησί. Και δεν βαρεθήκαμε ούτε στιγμή!

 

 

Δεν θα σταθώ στα ιστορικά, στο ότι βρίσκεις σε διάφορες πόλεις της ελληνικά αρχαία και αναφορές στην Ελλάδα, και στις αρχαίες ελληνικές αποικίες που αποκαλούνται Μεγάλη Ελλάδα. Αυτό, από μόνο του, σου προκαλεί ένα δέος, και να ξέρεις ότι κι εκείνοι, όταν ακούνε ότι είσαι Έλληνας τουρίστας, τρελαίνονται από τη χαρά τους, νιώθουν μια βαθιά εσωτερική σύνδεση. Παντού συναντήσαμε πολύ ευγενικούς ανθρώπους, που έκαναν τα πάντα για να μας βοηθήσουν και να μας εξυπηρετήσουν. Οι περισσότεροι δε μιλάνε αγγλικά, φυσικά, αλλά στη Σικελία αυτό δε μου κακοφάνηκε, όπως στη Ρώμη, που θεωρώ ότι είναι υποχρεωμένοι να μιλούν αγγλικά σε όλα τα εμπορικά καταστήματα και τους χώρους εστίασης, εφόσον είναι μια τόσο μεγάλη και τόσο τουριστική πόλη. Στη Σικελία, οι άνθρωποι είναι πιο απλοί και πιο φτωχοί και είμαι σίγουρη ότι πιστεύουν πως η γλώσσα δεν είναι εμπόδιο, αν θέλεις πραγματικά να συνεννοηθείς με έναν άνθρωπο.

 

 

Μέσα σε 6 ημέρες κάναμε 1320 χλμ. και πάλι δε μπορείς να πεις ότι τη γυρίσαμε όλη. Πήγαμε, όμως, στα σημαντικότερα μέρη, σε αυτά που πρέπει να δεις κατάρχας, και φυλάμε τα υπόλοιπα για την επόμενη φορά, σίγουρα θα υπάρξει επόμενη. Θα σου πω το πλάνο που ακολουθήσαμε εμείς, που ήταν αρκετά βολικό και μπορεί να σου αρέσει, αλλά θα σου πω και ειλικρινά ποια μέρη δεν αξίζει τόσο πολύ να επισκεφτείς, αν έχεις λιγότερες μέρες στη διάθεσή σου ή δεν έχεις όρεξη για τόση οδήγηση.

 

Καλώς ήρθες στη Σικελία, στο νησί των αντιθέσεων. Εκεί όπου τη μια στιγμή νομίζεις ότι είσαι Ελλάδα, την άλλη Μαρόκο και πιο μετά Αβάνα! Στο νησί των χρωμάτων!

 

Catania

 

Προσγειωθήκαμε Κατάνια, στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σικελίας, και από το αεροδρόμιο ακόμα φαινόταν ότι η κατάσταση είναι λίγο τραγική εκεί. Πρόκειται για ένα μικρό, κάπως βρώμικο και παραμελημένο αεροδρόμιο, χωρίς καμία αισθητική. Έπρεπε να πάμε να παραλάβουμε το αμάξι από την Avis και μόλις φτάσαμε στο σποτ, λίγα μέτρα έξω από το αεροδρόμιο, πάθαμε σοκ. Είχαμε 30 νούμερα μπροστά μας (παίρνεις χαρτάκι) και εξυπηρετούσαν μόνο 2 υπάλληλοι, οι οποίοι είχαν τον κάθε πελάτη περίπου 30′. Να μη στα πολυλογώ, κάναμε μιάμιση ώρα να πάρουμε το αμάξι. Η υπάλληλος που μας εξυπηρέτησε, προσπάθησε να μας πουλήσει χίλια πράγματα επιπλέον, με τη δικαιολογία ότι οι δρόμοι στην Κατάνια είναι πολύ επικίνδυνοι, οπότε πρότεινε διάφορες πρόσθετες ασφάλειες, για κλοπή, θραύση κρυστάλλων κλπ. Μάλιστα, μας έδωσε και το φυλλάδιο της αστυνομίας, που ενημερώνει τους τουρίστες για το πόσο προσεκτικοί πρέπει να είναι στο δρόμο, γιατί σπάνε, λέει, τζάμια στα φανάρια και σου παίρνουν το κινητό στην ψύχρα, και διάφορα τέτοια. Να σου πω την αλήθεια, δεν τρομοκρατηθήκαμε, το βρήκαμε όλο αυτό υπερβολικό και κακό εκ μέρους τους, γιατί κακολογούν την πόλη τους, αντί να την πουλάνε με όμορφο τρόπο. Τα γράφω, όμως, αυτά, γιατί πολλοί με ρώτησαν για θέματα ασφάλειας. Αν αποφασίσεις να πας Κατάνια, πρέπει όντως να είσαι προσεκτικός, δεν είναι υπερβολές αυτά, στην πορεία μάθαμε ότι συμβαίνουν πολλά και επιτίθενται ειδικά σε αμάξια, είτε στην κίνηση είτε παρκαρισμένα. Γι’αυτό και πρέπει να βάζεις πάντα το αυτοκίνητό σου σε κλειστό πάρκιν, το οποίο, όμως, στην Κατάνια είναι πολύ φτηνό. Κάτι που μας είπαν στην Avis και δεν ισχύει είναι ότι οι δρόμοι είναι πολύ κακοί. Εμείς βρήκαμε ένα πολύ καλό οδικό δίκτυο σε όλη τη Σικελία, γι’αυτό και η οδήγηση πάντα ήταν πιο ξεκούραστη, αλλά κάπως βαρετή, γιατί βρίσκεσαι συνέχεια σε μια εθνική, χωρίς τοπία γύρω σου, μόνο δρόμος και ξεραΐλα. Τα καλά τοπία έρχονται στο βόρειο κομμάτι του νησιού.

 

 

Μείναμε στο Four Points by Sheraton (σαν το ΡΕΤΙΡΕ μέσα, όλο στρωμένο με γαλάζια μοκέτα, νομίζεις ότι θα πεταχτεί από κάπου η Κατερίνα Γιουλάκη, αλλά πεντακάθαρο και όλοι πολύ εξυπηρετικοί), στην παραλιακή της Κατάνιας, στο όμορφο σημείο. Μια μεγάλη παραλιακή με φοίνικες και δεκάδες ανθρώπους να κάνουν τζόγκινγκ, όλες τις ώρες της μέρας. Στους δρόμους πάνω από το ξενοδοχείο ήταν πολύ όμορφα, με πιο καλά σπίτια και πολύ πράσινο.

 

 

 

Η πόλη της Κατάνιας, όμως, είναι παρατημένη και μελαγχολική. Και αρκετά βρώμικη. Σκουπίδια και μαυρίλα παντού. Είναι μια πόλη χτισμένη στους πρόποδες της Αίτνας, ενός ενεργού ηφαιστείου, οπότε καταλαβαίνεις ότι αυτό καθορίζει την ατμόσφαιρα. Έχει υποστεί πολλές φορές καταστροφές από τις εκρήξεις του ηφαιστείου και έχει επιβαρυνθεί από πολλούς μετανάστες, οι οποίοι όμως έχουν ενσωματωθεί πλήρως και εργάζονται παντού. Για να χωρέσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι πολυκατοικίες είναι τεράστιες και από μακριά φαίνονται τα μπαλκονάκια σαν σπιρτόκουτα. Το ίδιο και στο Παλέρμο, αλλά και στο Agrigento. Δεκάδες ετοιμόρροπα κτίρια γύρω σου νομίζεις ότι θα σε πλακώσουν, άνθρωποι πετάνε κάτω σκουπίδια στην ψύχρα και μια εσάνς κατρουλίλας παντού. Ξέρεις, όμως, ρε παιδί μου, τι γίνεται με την Ιταλία; Όση ασχήμια και να βλέπεις γύρω σου, έχουν αυτή την υπέροχη αρχιτεκτονική και τις επιβλητικές εκκλησίες που στολίζουν τις πλατείες, και στο τέλος δεν βλέπεις τίποτε άλλο, ξεχνάς όλα τα αρνητικά, σε κερδίζουν τα κτίσματα, ακόμα κι αν είναι ετοιμόρροπα. Δεν το μετάνιωσα καθόλου που είδα μια τέτοια πόλη, όπως η Κατάνια, από κοντά. Αν προσπεράσεις το γεγονός ότι ως τουρίστας έχεις ανάγκη να βλέπεις μόνο ομορφιές γύρω σου, θα συγκινηθείς από τη δραματικότητα αυτής της πόλης. Η Κατάνια είναι πολύ ενδιαφέρουσα καλλιτεχνικά. Δε μπορώ να σου πήγαινε ή μην πας. Εγώ χάρηκα που την είδα από κοντά, αλλά δεν θα ξαναπάω.

 

 

Meanwhile, όσο τρώγαμε το γλυκό μας στην Piazza Duomo…

 

 

Το βράδυ, που περπατήσαμε στα στενάκια με τα ωραία εστιατόρια και είδα χαρούμενο κόσμο, τη συμπάθησα περισσότερο. Είναι πολύ εναλλακτική πόλη, νομίζω ότι οι άνθρωποι ξέρουν να περνούν καλά εκεί με πολύ λίγα και απλά πράγματα. Ο Όθωνας δεν θέλει να ξαναδεί την Κατάνια ούτε ζωγραφιστή.

 

 

 

  • Eating Around Catania

 

Λένε ότι έχει πολύ ωραία ψαραγορά, εμείς δεν την πετύχαμε ανοικτή. Γύρω από την ψαραγορά έχει ψαροταβέρνες, οπότε σίγουρα πρέπει να φας εκεί, για να έχεις άποψη για όλο αυτό. Εμείς θέλαμε να πάμε να φάμε πιο πάνω από την ψαραγορά, προς την πλατεία, γιατί προς τα κάτω μύριζε πάρα πολύ άσχημα. Οπότε, κάτσαμε στο Fish Market Restaurant Catania, γιατί είναι πραγματικά πολύ όμορφο, με τραπεζάκια στο πλακόστρωτο και κόκκινες λεπτομέρειες. Επάνω στο κόκκινο τραπεζομάντηλο είχαν τα κλασικά, πολύχρωμα κεραμικά πιάτα τους. Εντάξει, ακούγεται πολύ όμορφο όλο αυτό, και φαίνεται όμορφο στις φωτογραφίες, αλλά δε μ’άρεσε. Τι να σας πω, ρε παιδιά, ήταν βρώμικο. Ένιωθα παντού σκόνη και βρωμιά, ψέματα να σας πω; Σε λίγα μαγαζιά στην Αθήνα έχω νιώσει έτσι. Τρόμαξα μη μας σερβίρουν στα πιάτα που ήταν ήδη επάνω στο τραπέζι, γιατί η σκόνη μέσα ήταν 2 δάκτυλα. Αλλά εντάξει, τα πήραν αυτά και έφεραν άλλα. Το μεγάλο σοκ το έπαθα όταν μας έφεραν τον κατάλογο, ένα πλαστικοποιημένο χαρτί Α3 ΓΕΜΑΤΟ μικρές εικονίτσες με φαγητά, γιατί το μενού ήταν πολύ μεγάλο, είχε τα πάντα. Και όλα στα ιταλικά, δεν έχουν στα αγγλικά. Έπαθα σοκ, γιατί ήταν η πρώτη μέρα, μετά συνήθισα να βλέπω καταλόγους βγαλμένους από ταινία του ’80, μέσα στη βρώμα. Για να μην παρεξηγηθώ, να πω πως σε τέτοια μαγαζιά μπορεί να φας το καλύτερο φαγητό της ζωής σου, αλλά προσωπικά έχω μάθει να τα παρατηρώ όλα στα εστιατόρια και να με επηρεάζουν όλα. Και θα το πω πολλές φορές, ότι στην Ελλάδα τα εστιατόρια είναι πολύ περιποιημένα, πλέον, και προσέχουν πολλές λεπτομέρειες, και ακόμα και τα μαγειρεία ή οι πολύ παλιές ταβέρνες θα ντρέπονταν να δώσουν στον πελάτη έναν τέτοιο κατάλογο. Φάγαμε τηγανητά ψαράκια και θαλασσινά, σε χάρτινο χωνί. Χάλια ήταν, πολύ κακό τηγάνισμα.

 

 

 

Να πω πως καταλήξαμε σε αυτό το μαγαζί, αφού ψάξαμε δύο άλλα, που πρότεινε το google με πολύ καλές κριτικές, αλλά ήταν κλειστά. Τα περισσότερα εστιατόρια στη Σικελία, ακόμα και στις μεγάλες πόλεις, κλείνουν το μεσημέρι 3-8. Δηλαδή, τις ώρες που θέλαμε εμείς να φάμε.

 

 

 

Για καφέ και γλυκό πήγαμε στην Piazza Duomo, στο Prestipino Cafe, ένα πολύ απλό, παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο, στο οποίο έπαθα ένα άλλο σοκ. Είδα ότι σερβίρουν πολλά γλυκά σε αλουμινένιο δισκάκι μιας χρήσης. Και δεν έφτανε αυτό, μας έφερε το νερό σε μικρά πλαστικά ποτηράκια. Λέω, δε μπορεί, είμαι στα 90s! Πολλές φορές στη Σικελία θα νιώσεις σαν να μπήκες σε χρονομηχανή. Ίσως είχα στο μυαλό μου τη Ρώμη, όπου τα πράγματα είναι πιο καλαίσθητα και πιο σύγχρονα, φυσικά. Μου κακοφάνηκε που στην κεντρική πλατεία ένα μεγάλο ζαχαροπλαστείο σέρβιρε με αυτόν τον τρόπο.

 

 

 

ΟΜΩΣ, οι υπάλληλοι ήταν απίστευτα ευγενικοί και εξυπηρετικοί και ο λογαριασμός πολύ μικρός. Γενικά, στη Σικελία τρως και πίνεις πολύ φτηνά και με τόσα γλυκά που έχουν παντού μπορεί να γυρίσεις πίσω 10 κιλά βαρύτερος.

 

 

Στο Prestipino, λοιπόν, πήραμε 1 εσπρέσσο και 2 γλυκά με 7€. Πολύ ωραίο τιραμισού και μέτριο cannolo. Να προτιμήσεις τα cannoli που τα γεμίζουν επι τόπου, όπως με τα τρίγωνα Θεσσαλονίκης.

 

 

Το επόμενο βράδυ, θέλαμε να δοκιμάσουμε cucina povera, σε παραδοσιακό σισιλιάνικο μαγειρείο. Στην Κατάνια, που ήταν η βάση μας για τα δύο πρώτα βράδια. Αλλάζαμε κατάλυμα ανά δύο βράδια. Η γαστρονομική κουλτούρα της Σικελίας βασίζεται στην cucina povera, στη μαγειρική με απλές πρώτες ύλες που παράγει ο τόπος, ώστε τίποτα να μην πηγαίνει χαμένο. Φτηνά, για αυτούς, υλικά, κυρίως ζυμάρια και λαχανικά, μπορούν να απογειωθούν σε γεύση, αν ο μάγειρας είναι μάστορας. Φυσικά, πρόκειται για μια φιλοσοφία πολύ κοντά στη δική μας και στη μεσογειακή διατροφή, γενικότερα. Μόνο που στην Ελλάδα έχω δοκιμάσει πραγματικά γευστικά θαύματα με απλά υλικά. Στη Σικελία δεν εντυπωσιάστηκα από κανένα τέτοιο πιάτο. Όχι γιατί περίμενα να δοκιμάσω κάποιο αριστούργημα, αλλά γιατί αγαπώ και ξέρω να εκτιμώ τις απλές γεύσεις, όπως μια σάλτσα από φρέσκες, ώριμες τομάτες, κι όμως δεν στάθηκα τυχερή σε αυτό το ταξίδι. Στη Ρώμη γεύτηκα υπέροχες σάλτσες, στη Σικελία όχι. Ωστόσο, έφαγα καλές πίτσες και μακαρονάδες, θα σας τα πω στη συνέχεια. Προς το παρόν, να σας πω για αυτό το άθλιο μαγειρείο στην Κατάνια, το οποίο προτείνεται και μέσα στον οδηγό μας, λόγω παλαιότητας. Έχει τη δική του ιστορία, αλλά δεν την απολαύσαμε καθόλου.

 

 

Στη via Coppola, με τα πολλά και πολύ ενδιαφέροντα μαγαζιά, βρίσκεται το Trattoria di De Fiore. Μια γιαγιάκα εκεί που μαγειρεύει 50 χρόνια, και καλά κάνει, αλλά τα ζυμαρικά μου ήταν σαν σκουληκαντέρες και κολυμπούσαν στην τεράστια ποσότητα νερουλής σάλτσας. Ο χώρος καταθλιπτικός και σου προκαλούσε κλειστοφοβία χωρίς να έχεις. Μια χαρτοπετσέτα κάτω πεταμένη όλη την ώρα που ήμασταν εκεί και ο σερβιτόρος να την κλωτσάει πέρα-δώθε. Ασυνεννοησία την ώρα της παραγγελίας, με αποτέλεσμα να έχουμε παραγγείλει ποικιλία κρεατικών και να έρχεται φιλέτο τόνου. Και μια τελείως γιαγιαδίστικη μακαρονάδα alla norma, παραδοσιακή συνταγή με μελιτζάνες, που όμως καμία γιαγιά δεν θα την έκανε τόσο απεριποίητη, η δική μου η γιαγιά θα είχε πάρει αστέρι μισελέν εκεί μέσα! Όταν φύγαμε, ψάξαμε καλύτερα τις κριτικές στο ίντερνετ και είδαμε ότι κι άλλοι άνθρωποι είχαν έντονα παράπονα από το μαγαζί.

 

 

 

 

 

Συνεχίζεται…

No Comment

Post A Comment