Blog

Eating around Sicily – β΄ μερος

Συνεχίζω με το road trip στη Σικελία και θέλω να σε πάω λίγο σε ένα μέρος πιο chic από την Κατάνια. Σε ένα μέρος, όπου πραγματικά μπορεί να περάσει καλά ένας τουρίστας το καλοκαίρι. Να δει γύρω του ομορφιά, εξοχή, να κάνει ωραία βόλτα, να ανοίξει η καρδιά του, να κολυμπήσει και να νιώσει άρχοντας. Θα σε πάω στην Taormina.

 

Όσοι φίλοι έχουν πάει Σικελία, είναι το πρώτο μέρος που μου είπαν ότι πρέπει να επισκεφθώ. Το μέρος που θα με αποζημίωνε μετά τη μαυρίλα της Κατάνια. Στην Ταορμίνα πήγαμε το πρώτο πρωί που ξυπνήσαμε Σικελία. Είναι 40χλμ. από την Κατάνια και μπορείς να πας και με τρένο. Σε αυτό το σημείο, να σου πω ότι η Κατάνια είναι πολύ μεγάλη και έχει πολλά διόδια, είναι κάτι που πρέπει να έχεις στο νου σου, αν αποφασίσεις να οδηγήσεις. Το σύστημα εκεί είναι το εξής: μπαίνεις διόδια και βγάζεις από το αυτόματο μηχάνημα ένα χαρτάκι, το οποίο θα πληρώσεις στα επόμενα διόδια, πάλι σε αυτόματο μηχάνημα ή και σε υπάλληλο καμιά φορά. Το κόστος είναι από 1,30€ έως 3,00€, περίπου, για την κάθε απόσταση.

 

 

*tip: καλό είναι να έχεις πάντα επάνω σου πολλά ψιλά, για τα παρκόμετρα, τα κλειστά πάρκιν, τα διόδια και κάποια μικρά μαγαζιά, που δεν δέχονται κάρτα καθόλου ή δεν δέχονται στα πολύ μικρά ποσά.

 

Η Ταορμίνα ιδρύθηκε από τους αποίκους της Νάξου Σικελίας ως Ταυρομένιο και αποτέλεσε σημαντική πόλη των αποικιών της Μεγάλης Ελλάδας στην κάτω Ιταλία. Μετά την ενοποίηση της Ιταλίας και την κατασκευή σιδηροδρόμου, τον 19ο αιώνα, η πόλη αναπτύχθηκε και αποτέλεσε δημοφιλή τουριστικό προορισμό αποκτώντας κοσμοπολίτικο χαρακτήρα, εξακολουθώντας να έχει υψηλό αριθμό επισκεπτών έως σήμερα. Στην πόλη εργάστηκαν διάσημοι καλλιτέχνες της εποχής, όπως ο φωτογράφος γυμνών μοντέλων Βίλχελμ φον Γκλούντεν (Wilhelm von Gloeden), ο ζωγράφος Όττο Γκέλενγκ (Otto Geleng), καθώς και ο Βόλφγκανγκ Γκαίτε ο οποίος περιέγραψε την πόλη στο έργο του με τίτλο Ταξίδι στην Ιταλία. Από τις αρχές του 20ού αιώνα και έπειτα, η πόλη έγινε πνευματικό κέντρο και τόπος συνάντησης για πολλούς Ευρωπαίους καλλιτέχνες, συγγραφείς, και διανοουμένους. (wikipedia)

 

 

 

 

Καταλαβαίνετε ότι πρόκειται για έναν ακριβό προορισμό, με πολύ καλά και εντυπωσιακά σπίτια και ξενοδοχεία, που βλέπουν θάλασσα, και πολύ καλά εστιατόρια. Είναι πράγματι πανέμορφα και όλο το τοπίο σού προσφέρει μια ανεξήγητη χαρά και αισιοδοξία. Ήταν πρωί και δεν θέλαμε να κάτσουμε για φαγητό, οπότε πήγαμε για καφέ και σνακ στο bar Ferrara (πολύ καθαρό και περιποιημένο και ήταν το μόνο που έκανε σωστό και ωραίο freddo cappuccino, όπως τον κάνουμε εμείς). Εκεί ήταν που δοκιμάσαμε το πρώτο μας arancino, μια μεγάλη κροκέτα ρυζιού, γεμιστή με διάφορα πράγματα, όπως μαλακό τυρί, λαχανικά και ψιλοκομμένο κρέας. Είναι παραδοσιακή σισιλιάνικη νοστιμιά και τη βρίσκετε σε ΟΛΑ τα μαγαζιά στη Σικελία. Κάποιοι έχουν τα arancini έτοιμα στη βιτρίνα τους και κάποιοι άλλοι, πιο μερακλήδες, τα γεμίζουν μπροστά σου με τις γεύσεις που επιθυμείς και τα τηγανίζουν επι τόπου. Υπάρχουν και μικρές αραντσινερίες, που σερβίρουν μόνο αυτό. Όπως υπάρχουν και καννολερίες, που σερβίρουν μόνο cannoli. Τα cannoli είναι άλλη μια σισιλιάνικη νοστιμιά, κυρίως γλυκιά, που θυμίζει λίγο τα δικά μας τρίγωνα Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για τηγανητό, τραγανό ζυμάρι, σε κυλινδρικό σχήμα, το οποίο γεμίζουν με κρέμα ρικότας και πασπαλίζουν με ξηρούς καρπούς. Στις αραντσινερίες μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα σε διάφορες γεύσεις, για να εμπλουτίσεις τη γέμισή σου. Να προτιμάς τα cannoli που γεμίζονται μπροστά στα μάτια σου.

 

 

Αν θες να αποκτήσει λίγη δράση η βόλτα σου στην Ταορμίνα, άσε το αμάξι σου στην κορυφή και πάρε το τελεφερίκ για να σε πάει κάτω στη θάλασσα. Μια από τις πολύ όμορφες οργανωμένες παραλίες που βρήκαμε είχε 15€/ άτομο για ομπρέλα και ξαπλώστρα. Το σκηνικό στην παραλία πολύ ωραίο και ήσυχο, πράσινο και φρέσκο, θυμίζει (στις περισσότερες πλευρές της Σικελίας) τη Ζάκυνθο. Τα νερά κλασικά γαλαζοπράσινα τού Ιονίου. Οι περισσότεροι μου είχαν πει ότι δεν θα βρω ωραίες παραλίες στη Σικελία. Εγώ βρήκα και ωραίες και πολύ ωραίες. Όπως και στην Ελλάδα, δεν γίνεται όλες να είναι όμορφες και τα νερά παντού καθαρά και γάργαρα. Όμως, μπορείς να απολαύσεις το μπάνιο σου στη Σικελία, όπως και στην Ελλάδα, δεν υστερεί σε αυτό.

 

 

 

Την επόμενη μέρα πήγαμε Συρακούσες και Νότο. Και η ομορφιά συνεχίζεται…

 

Αν ξαναπάμε Σικελία, σκεφτόμαστε να προσγειωθούμε Παλέρμο, για το οποίο θα σου μιλήσω στο επόμενο μέρος τού αφιερώματος, και να πάμε με το τρένο μόνο Συρακούσες και Νότο. Πουθενά αλλού. Αυτό συμβουλεύω κι εσένα, που σκέφτεσαι τη Σικελία για διακοπές. Ειδικά αν έχεις παιδιά.

 

 

Οι Συρακούσες ήταν η σημαντικότερη πόλη της Μεγάλης Ελλάδας και μια από τις σπουδαιότερες αρχαίες ελληνικές πόλεις. Οι Συρακούσες ιδρύθηκαν το 734 ή 733 π.Χ. από τους Κορίνθιους αποίκους με οικιστή τον Αρχία. Η πόλη αρχικά χτίστηκε στο νησί Ορτυγία, στη θέση εγκατάστασης γηγενών Σικελών, τους οποίους εξεδίωξαν οι Έλληνες, και στη συνέχεια επεκτάθηκε στην απέναντι ακρη. Τον επόμενο αιώνα η πόλη αναπτύχθηκε ιδρύοντας αρκετές αποικίες στην νοτιοανατολική Σικελία, όπως οι Άκραι, ο Έλωρος και η Καμάρινα. Στα χρόνια αυτά που συνοδεύτηκαν με μεγάλη οικονομική ακμή των Συρακουσών, η πόλη ταράχτηκε από σφοδρές διαμάχες ανάμεσα στους ευγενείς και τους υποδουλωμένους ντόπιους. (Βικιπαίδεια)

 

 

Εννοείται πως πρέπει να επισκεφτείς τον αρχαιολογικό χώρο και το αρχαίο ελληνικό θέατρο, να βγάλεις τουριστίκ φωτογραφίες, να μάθεις λίγα παραπάνω πράγματα για το στόρυ με τους Αθηναίους, που τους κρατούσαν αιχμάλωτους σε μια μεγάλη σπηλιά, η οποία αργότερα ονομάστηκε ”Αυτί τού Διονύσου”, από τον Καραβάτζιο, γιατί πράγματι έχει σχήμα αυτιού, και να κάνεις περίπατο στα λατομεία.

 

 

 

 

Μετά πήγαμε στο κέντρο των Συρακουσών, στο νησί Ortigia (Ορτυγία). Με το πανέμορφο λιμάνι και την τεράστια, φωτεινή πλατεία με τα ιστορικά κτίρια μοναδικής αρχιτεκτονικής. Η πλατεία που περπάτησε η Μαλένα. Δεν έχω λόγια για την Ortigia, για την αισθητική και την αύρα της! Μακάρι να μπορούσαμε να μείνουμε εκεί 2 βράδια και να ξυπνάμε το πρωί σε αυτό το μαγικό τοπίο. Στο προτείνω, αν δεν θέλεις να μείνεις στο πολύβουο Παλέρμο και ψάχνεις ένα πιο ήσυχο μέρος με θάλασσα. Δεν ξέρω από τιμές τι παίζει στη διαμονή, όμως γενικά η Σικελία είναι φτηνότερη από ένα ελληνικό νησί, τόσο στη διαμονή όσο και στο φαγητό. Πρόκειται για ένα οικονομικό ταξίδι, αν κλείσεις τα αεροπορικά σου 4-5 μήνες πριν.

 

 

 

Ακόμη, να πω ότι η περίοδος που πήγαμε, δηλαδή τα μέσα Ιουνίου, ήταν η καλύτερη. Ο καιρός έχει ζεστάνει, αλλά η ζέστη αντέχεται, μπορείς να περπατήσεις τις πόλεις χωρίς να υποφέρεις, μπορείς να κάνεις μπάνιο στις θάλασσες, που έχουν ίδια θερμοκρασία με τις δικές μας (σε κάποια σημεία είναι πιο κρύες, όπως και στην Ελλάδα) και το νησί δεν βουλιάζει από τον κόσμο, όπως τον Αύγουστο. Πιστεύω ότι και τον Μάιο θα ήταν εξίσου όμορφα, αλλά και τον Σεπτέμβριο.

 

 

Στις Συρακούσες μείναμε λίγες ώρες και καθίσαμε μόνο σε ένα εστιατόριο, στο οποίο δοκίμασα για πρώτη φορά pesto trapanese. Είναι το σισιλιάνικο πέστο, που πήρε το όνομά του από την πόλη Trapani. Το κάνουν με λιαστή ντομάτα και αμύγδαλα και υπάρχει και εκδοχή με φιστίκι Αιγίνης (δηλαδή, όχι Αιγίνης, το αντίστοιχο σισιλιάνικο). Στη Σικελία γενικά παίζει πολύ ο ξηρός καρπός σε φαγητά και γλυκά, γιατί έχουν μεγάλη παραγωγή και, όπως είπαμε, στην κουζίνα τους αξιοποιούν όλα τα τοπικά προϊόντα και δεν πάει τίποτα χαμένο. Το pesto trapanese είναι κόκκινο, έχει πολύ λίγο βασιλικό για το άρωμα και κάποιοι βάζουν και ολόκληρα ψητά τοματίνια στο πιάτο.

 

 

Φάγαμε στο Sapori Divini, που φαινόταν πολύ νεανικό και είχε τραπεζάκια στο πλακόστρωτο. Τα περισσότερα εστιατόρια ήταν όμορφα και σε προκαλούσαν να τα επισκεφτείς, αλλά ήταν καταμεσήμερο και στη Σικελία δεν ανάβουν πουθενά a/c στα μαγαζιά, δεν ξέρω γιατί κάθονται και υποφέρουν έτσι μέσα στη ζέστη, οπότε έπρεπε να διαλέξουμε το μαγαζί με την περισσότερη φυσική δροσιά. Το Sapori Divini ήταν καθαρό, περιποιημένο, με ευγενικούς ανθρώπους που μιλούσαν αγγλικά, οπότε περάσαμε ωραία.

 

 

 

Μετά πήγαμε στο Noto μια μικρή, επαρχιακή πόλη, κοντά στις Συρακούσες, για γλυκό! Το γλυκό που περίμενα με λαχτάρα, από τη στιγμή που κλείστηκε αυτό το ταξίδι. Γλυκό στο ξακουστό Caffè Sicilia  που έχει μεγαλώσει 4 γενιές με το παγωτό του. Το έμαθα μέσα από ένα λαχταριστό επεισόδιο του Chef’s Table στο Netflix, που είχε όλο το στόρυ του. Εκεί έφαγα για πρώτη φορά παγωτό με μπριός. Το άκουγα τόσους μήνες, στο ψάξιμό μου για τη Σικελία, πριν το ταξίδι, και δεν το πίστευα, λέω για ποιο λόγο να σερβίρουν το παγωτό τους μαζί ή μέσα σε ένα μπριός; Δεν είναι πολύ παχυντικό και ανούσιο όλο αυτό; Από τη μια πλευρά είναι έτσι, από την άλλη, νιώθεις ότι τρως παγωτό από τα χεράκια της γιαγιάς σου. Αν το παγωτό και το μπριός είναι παντού τόσο νόστιμα όσο στο Καφέ Σισίλια, θα μπορούσα να ζω μόνο με αυτά.

 

 

 

 

Στα περισσότερα παγωτατζίδικα σερβίρουν και μπριός, αν θες, αλλά πουθενά αλλού δεν το δοκίμασα, γιατί λυπόμουν να φάω κάτι τόσο παχυντικό παραπάνω φορές. Το Καφέ Σισίλια είναι ακριβώς όπως το περιγράφουν. Παραδοσιακό στην όψη και τη γεύση. Έχει πολύ κόσμο συνέχεια, ταχύτατο και πολύ εξυπηρετικό προσωπικό, πολύ χαμηλές τιμές και υπέροχες γεύσεις, που αξίζει να δοκιμάσεις έστω και μια φορά στη ζωή σου. Τα υλικά τα προμηθεύονται από μικρούς, τοπικούς παραγωγούς, δίνουν μεγάλη σημασία στις πρώτες ύλες, αλλά φαίνεται ότι κατέχουν και την τεχνική. Δοκιμάσαμε παγωτό σοκολάτα με εσάνς πορτοκαλιού, παγωτό λεμόνι (που θεωρείται σπεσιαλιτέ του) και παγωτό ρικότα με φιστίκι. Καταπληκτικά όλα και το μπριός αφράτο και μυρωδάτο! Επιτέλους, δικαιώθηκα, υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν παπάρα με το μπριός στο παγωτό που έχει λιώσει μέσα στο μπολάκι!

 

 

 

 

 

 

Κατά τ’άλλα, το Noto είχε κι αυτό μια μεγάλη, πανέμορφη πλατεία και πολύ θα μου άρεσε να μέναμε κι εκεί 1 βράδυ, για να ξυπνήσουμε σε εκείνο το σημείο και να φάμε πρωινό στο Καφέ Σισίλια. Αλλά τις διαμονές μας τις είχαμε κλείσει από πριν. Αν είσαι τολμηρός, στο δικό σου road trip, μην κλείσεις από πριν διαμονές, ψάχνε κάθε φορά ξενοδοχεία στις πόλεις που σου αρέσουν, αφού τις επισκεφτείς και πάρεις μια γεύση.

 

 

 

Όλη η Σικελία διαθέτει μια μουσικότητα, αν έχει και μουσικά όργανα στις πλατείες, μιλάμε για τελειότητα!

 

 

 

Συνεχίζεται…

 

 

 

 

No Comment

Post A Comment