Blog

Τα λεω χυμα, δε φοβαμαι κανεναν!

Με αφορμή αυτό το δημοσίευμα, που αναφέρεται σε έναν ξενοδόχο στο Δουβλίνο, ο οποίος διέσυρε μια μπλόγκερ στο ίντερνετ, που του ζήτησε δωρεάν διαμονή με αντάλλαγμα κάποια ποστς, στηρίζοντας τα επιχειρήματά του σε μπούρδες, αλλά και κάποια σχόλια που είδα από ανθρώπους που υποστηρίζουν αυτόν τον ξενοδόχο και εναντιώνονται σε όλους τους μπλόγκερς του κόσμου που πρέπει ”να πάνε να βρουν καμιά πραγματική δουλειά” και ”έχουν γίνει μάστιγα πια” και άλλα πιο βαριά βρισίδια, αποφάσισα να δημοσιεύσω για πρώτη φορά ένα άρθρο που δεν έχει σχέση με μαγειρική και εστιατόρια, αλλά με τη φύση της δουλειάς μου, γενικότερα, και τις σοβαρές σκέψεις μου για αυτό που κάνω εγώ και άλλοι μπλόγκερς επαγγελματικά.

 

 

Αυτό το κείμενο έχει σκοπό να ενημερώσει όλες τις πλευρές, επιχειρηματίες/brands (πιθανούς πελάτες) και συνεργάτες, ”συναδέλφους” και αναγνώστες, για κάποια πράγματα που πιθανόν δεν γνωρίζουν ή αποφεύγουν να μάθουν ή έχουν μάθει λάθος ή σκέφτονται αλλά ντρέπονται να ζητήσουν διευκρινήσεις και να μάθουν περισσότερα. Αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να έχουν παραπληροφορηθεί, να έχουν παρασυρθεί από σχόλια που έχουν διαβάσει στο ίντερνετ ή μπορεί να είχαν μια κακή εμπειρία με κάποιον μπλόγκερ και εξαιτίας αυτού να έχουν βγάλει θυμό και αγανάκτηση και να έχουν τσουβαλιάσει μια πολύ μεγάλη μερίδα ανθρώπων, που απλά αποφάσισαν να δουλέψουν αλλιώς.

 

Θέλω να σας μιλήσω για το πόσο σοβαρή δουλειά είναι η ”Παραγωγή Περιεχομένου” για ένα brand (νομίζω ότι είμαι σε τέτοια θέση μετά από 4 χρόνια επαγγελματικής δραστηριότητας), με την οποία ασχολούμαι εγώ και άλλοι μπλόγκερς έναντι χρηματικού ποσού ή και τσάμπα πολλές φορές, με σκοπό την γενικότερη ανάπτυξη περιεχομένου του δικού μας μπλογκ και των σελίδων μας στα σόσιαλ. Η ανάπτυξη καλού/ελκυστικού περιεχομένου στις σελίδες μας είναι για εμάς προτεραιότητα, αφού, αν έχουμε χτίσει ένα καλό περιεχόμενο αποτελούμενο από άρθρα, ποστς και φωτογραφίες, θα κερδίσουμε περισσότερους αναγνώστες/ακολούθους και θα μπορέσουμε να βρούμε πιο εύκολα πελάτες, θα έχουμε κάτι καλό να δείξουμε, για να τους πείσουμε ότι αξίζει να προχωρήσουν σε μια συνεργασία με εμάς, ότι έχουν κάτι να κερδίσουν. Εκτός από τον εμπορικό σκοπό, βέβαια, η ανάπτυξη του μπλογκ μας έχει σκοπό και την προσωπική μας ικανοποίηση, γιατί είναι κάτι που όλοι δημιουργούμε μόνοι μας και έχουμε ανάγκη την αναγνώριση και την αποδοχή.

Οπότε, πολλές φορές κάνουμε τσάμπα δημοσιεύσεις, προβάλλοντας brands χωρίς οικονομικό αντίκρυσμα, ή πληρώνουμε κι όλας από την τσέπη μας, ώστε να μπορέσουμε να έχουμε καλό υλικό για να προβάλουμε. Δηλαδή, σας λέω από πρώτο χέρι ότι όλα αυτά που βλέπετε να παρουσιάζουμε καθημερινά δεν προκύπτουν μόνο από πληρωμένες συνεργασίες, σε πολλά μπλογκς, μάλιστα, δε μπορείς να ξεχωρίσεις ποια ποστς είναι πληρωμένα και ποια όχι και αυτό είναι μια επιτυχία του μπλόγκερ, γιατί σημαίνει ότι δίνει ψυχούλα σε όλες τις περιπτώσεις και το κάνει με την καρδιά του. Σημαίνει, επίσης, ότι σέβεται τον αναγνώστη και δεν του ”πουλάει” μόνο αυτά για τα οποία ο ίδιος έχει πληρωθεί, αλλά έχει προσωπική άποψη και κρίση και δεν χάνει ευκαιρία να το δείχνει. Ένας μπλόγκερ πρέπει να λαχταρά το κάθε ποστ, να λαχταρά αυτό το συναίσθημα του ”μοιράζομαι με τους αναγνώστες” αυτό που δημιουργώ/ανακαλύπτω, ανεξάρτητα από το αν έχω πληρωθεί για αυτό. Σορρυ, όμως, αλλά κάποια στιγμή πρέπει ΚΑΙ να πληρωθώ, αλλιώς δε μπορώ να συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω.

 

Εκτός από τις περιπτώσεις ”πληρώνομαι για κάτι” και ”το κάνω τσάμπα”, υπάρχει και η περίπτωση ”έχω πληρωθεί με προϊόν”, κατά την οποία έχει συμφωνηθεί από τις δύο πλευρές να δημιουργηθούν κάποιες δημοσιεύσεις για την προβολή ενός προϊόντος, το οποίο δόθηκε δωρεάν στον μπλόγκερ ή ο ίδιος έχει κερδίσει κάτι άλλο για αυτή τη δημοσίευση, στο πλαίσιο μιας ανταλλακτικής συνεργασίας. 

 

 

Στη δική μου περίπτωση, ας πούμε, που τα άρθρα μου δεν έχουν μόνο προϊόντα, αλλά και επισκέψεις σε εστιατόρια, κάποιες από αυτές τις επισκέψεις έγιναν χωρίς να πληρώσω το φαγητό που έφαγα, αλλά προσκλήθηκα να το δοκιμάσω δωρεάν, για να μοιραστώ την εμπειρία μου με τον κόσμο. Όπως καταλαβαίνετε, δεν έχω τη δυνατότητα, οικονομικά, να τρώω συνέχεια έξω και μάλιστα σε μερικά ακριβά εστιατόρια, μόνο και μόνο για να γράφω άρθρα, μακάρι να μπορούσα, γιατί, αν μπορούσα, θα σας είχα άρθρο για κάθε εστιατόριο της γης. Όλα αυτά τα χρόνια, μου έχει δοθεί η ευκαιρία, μέσω των προσκλήσεων, να δοκιμάσω εστιατόρια που δεν θα μπορούσα να πληρώσω μόνη μου, ή ακόμα και αν πήγαινα μόνη μου, δεν θα μπορούσα να δοκιμάσω τόσα πολλά πιάτα. Όμως, κάποιοι από τους αναγνώστες μου μπορούν να ξοδέψουν λεφτά σε ακριβά εστιατόρια, οπότε έχω προτάσεις και για αυτούς, και η γνώμη μου είναι ότι οφείλω να καλύπτω πολλά γούστα και πορτοφόλια.

 

Τι γίνεται τώρα, όμως; Έχω δικαίωμα, φυσικά, αν με καλέσουν να δοκιμάσω ένα εστιατόριο και αυτό τελικά δεν μου αρέσει, να μην γράψω άρθρο ή να γράψω ένα κακό άρθρο, πρέπει αυτό το δικαίωμα να το έχουμε, αλλιώς μιλάμε για εκμετάλλευση και ανηθικότητα. Ωστόσο, από τότε που ξεκίνησα το μπλογκ, το 2010, μέχρι σήμερα, δεν έχω γράψει ποτέ κακό λόγο για εστιατόριο ή προϊόν, γιατί επιλέγω να κρατώ τα θετικά και να υπηρετώ το μότο μου ”τις νοστιμιές αξίζει να τις μοιραζόμαστε”. Τις νοστιμιές. Αν κάτι δεν είναι νόστιμο, απλά δεν το μοιράζομαι. Δε μου αρέσει να βγαίνω να κατηγορώ εστιατόρια, ειδικά αν έχω πάει μόνο μία φορά και αν δεν είναι αποδεδειγμένο με πολλούς τρόπους ότι πρόκειται για φόλα. Μου έχει τύχει όμως να μην μείνω ευχαριστημένη και για αυτό δεν έγραψα ποτέ κείμενο, άσχετο αν αυτός που με κάλεσε θεώρησε δεδομένο ότι θα γράψω. Δεν θέλω να γράφω από ευγένεια. Και αν μου γίνει οικονομική πρόταση για ένα εστιατόριο ή προϊόν που δεν εκτιμώ, απλά δεν τη δέχομαι. Είπαμε ότι κάνω αυτή τη δουλειά για να ζήσω, αλλά ευτυχώς δεν είμαι απελπισμένη. Και δεν δέχομαι να προτείνω σε κάποιον να βάλει μέσα στο στομάχι του ένα σκουπίδι. Επίσης, δεν δέχομαι να κάνω ολόκληρη διαφήμιση σε ένα brand που μου έστειλε μόνο 2 μπισκοτάκια, σαν να είμαι σκυλάκι. Εκτός αν αυτά τα μπισκότα είναι τα αγαπημένα μου μπισκότα που αγοράζω συνέχεια μόνη μου, οπότε θα τα είχα ήδη προτείνει στους αναγνώστες μου.

 

 

Πολλές φορές, όμως, έχω ακούσει/διαβάσει το σχόλιο για διάφορους μπλόγκερς που παρουσιάζουν ακριβά προϊόντα/υπηρεσίες: ”αει μωρή, αν δεν σε καλούσαν ή δεν σου το έδιναν τσάμπα, δεν θα μπορούσες να το αποκτήσεις και τώρα πουλάς μούρη”. Προφανώς και κάποια πράγματα μπορεί να μην είχαμε την οικονομική δυνατότητα να τα αποκτήσουμε, αν δεν μας προσφέρονταν, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε δικαίωμα να τα δοκιμάσουμε/χρησιμοποιήσουμε και να τα παρουσιάσουμε για όσους ενδιαφέρονται να τα δουν. Εμένα η Bosch μού έκανε δώρο μια κουζινομηχανή των 400€, που εκείνη την εποχή δε μπορούσα να πληρώσω, την οποία πρότεινα πολλές φορές, μήπως δεν έχω δικαίωμα να την προτείνω γιατί δεν την πλήρωσα; Ή μήπως θέλατε να δεχτώ αυτό το δώρο, αλλά τελικά να προτείνω την αντίστοιχη Kenwood, ξερωγώ;! Δέχτηκα αυτό το δώρο, στο πλαίσιο γενικότερης συνεργασίας μας, και χρησιμοποιώντας την είδα ότι αξίζει κι όλας να την προτείνω και την πρότεινα. Δεν έχω πρόβλημα να παραθέτω παραδείγματα από τη δική μου επαγγελματική δραστηριότητα, νιώθω και λίγο υποχρεωμένη να το κάνω. 

 

Γενικά, ο καθένας μπορεί να έχει τη γνώμη του, μη λέμε τα αυτονόητα, αλλά παρατηρώ πως, στα χρόνια του ίντερνετ, όποιος έχει αντίθετη άποψη με τον άλλον, πρέπει να τη δηλώνει πάντα με τον χειρότερο τρόπο και να εκφράζεται με βρισιές, δεν το καταλαβαίνω αυτό. Δεν γίνεται να συμβαίνει αυτό, να κράζεις τα πάντα και τους πάντες και να έχεις μια κακή εμπειρία να μοιραστείς για όλα, μπορεί να μην πηγαίνει κάτι καλά με εσένα, ψάξτο! 

 

 

Αφού ξεκαθάρισα κάποια πράγματα, φτάνω στο σημείο που πρέπει να σας εξηγήσω γιατί είναι τόσο σημαντικό πράγμα για ένα brand η ”Παραγωγή Περιεχομένου”, γιατί χρειάζεται αυτό το brand τον μπλόγκερ και γιατί πρέπει, πλέον, όλοι να κατανοήσουμε ότι η ”Παραγωγή Περιεχομένου” είναι κανονική – κανονικότατη – δουλειά, που πρέπει να πληρώνεται όπως όλες. Είσαι επιχείρηση, μικρή – μεγάλη δεν έχει σημασία, πουλάς κάτι, υπηρεσία – προϊόν δεν έχει σημασία. Είσαι επιχείρηση και θες να μεταφέρεις το μήνυμά σου στο κοινό. Όλα όσα είπα παραπάνω για το πόσο σημαντικό είναι να έχουμε εμείς στο μπλογκ μας ένα καλό/ελκυστικό περιεχόμενο, ώστε να κερδίσουμε συνεργασίες, ισχύουν και για το brand σου, που πρέπει να κερδίσει πελάτες. Και, όπως γίνεται συχνά στη ζωή, έχουμε κι εδώ μια αλυσιδωτή αντίδραση. Εγώ ξέρω να χτίζω καλό περιεχόμενο για το μπλογκ, κερδίζω κοινό, τα πουλάω όλα αυτά στο brand σου και τα αγοράζεις για να κερδίσεις κι εσύ με τη σειρά σου αυτό και περισσότερο κοινό, παρουσιάζοντας ένα εξίσου καλό περιεχόμενο, που θα τραβήξει την προσοχή, θα κάνει αυτό το κοινό τα ταυτιστεί, θα προκαλέσει συναισθήματα και, εντέλει, θα πουλήσει αυτό που θες.

 

Δεν γίνεται, για παράδειγμα, να είσαι ξενοδοχείο και να μην παρουσιάσεις στο κοινό σου, μέσω site/ άρθρων/ φωτογραφιών/ ποστς και βίντεο, πώς είναι αυτό το ξενοδοχείο, τι προσφέρει, πόσο βολεύει η τοποθεσία του, τι κλίμα διαθέτει, για ποια κατηγορία ανθρώπων είναι κατάλληλο. Σου φαίνονται πολλά αυτά; Είναι. Είναι πολλά και δύσκολα, δεν είναι απλή όλη αυτή η έκθεση, δεν είναι απλή υπόθεση η προβολή της δουλειάς σου και, όχι μόνο δεν είναι απλή, αλλά μέσα σε όλα αυτά μπορεί να γίνει κάποιο λάθος, που μπορεί να σου κοστίσει ακριβά και να βγει άσχημη εικόνα του ξενοδοχείου σου προς τα έξω. Και, αν βγει, θα πρέπει να ξέρεις πώς να το διαχειριστείς αυτό (Crisis Management). Και έρχεσαι εσύ, ξενοδόχε/έμπορε/εστιάτορα/ και μου λες ότι όοολα αυτά τα δύσκολα μπορείς να τα κάνεις μόνος σου και δεν έχεις ανάγκη ούτε Marketing/ Social Media Manager ούτε μπλόγκερς ούτε τίποτα. Και βγαίνεις στην αγορά χύμα, δημοσιεύεις χωρίς κανένα πλάνο ό,τι σου κατέβει, γράφεις ανορθόγραφα κείμενα στα σόσιαλ, αλλού πατάς κι αλλού βρίσκεσαι, και έρχεται ένας άνθρωπος να σου προτείνει συνεργασία με κάποιο τρόπο που να συμφέρει και τους δυο και όχι μόνο αρνείσαι, αλλά τον βρίζεις κι όλας. Αυτό είναι ένα απλό, καθημερινό παράδειγμα, δεν είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας και δεν αναφέρομαι στον ξενοδόχο του άρθρου, που τάγκαρα στην αρχή, αλλά σε πολλούς άλλους Έλληνες επιχειρηματίες.

 

 

Κατανοώ ότι είναι πολύ δύσκολο να είσαι επιχειρηματίας στην Ελλάδα σήμερα, έχεις άπειρα έξοδα, δεν έχεις μεγάλα κέρδη, ειδικά τα πρώτα χρόνια, κατανοώ ότι χωρίς σφικτή οικονομική διαχείριση δεν βγαίνει η δουλειά, αλλά εφόσον μπήκες στον χορό, πρέπει να χορέψεις, ρε φίλε, δεν γίνεται αλλιώς. Θέλω κι εγώ τα τελευταία χρόνια να ανοίξω μαγαζί, αλλά δεν το κάνω, γιατί δεν το αντέχω οικονομικά, εσύ που πήρες την απόφαση να το κάνεις, το σκέφτηκες καλά; Να σου υπενθυμίσω ότι κι εγώ επιχείρηση έχω, εφόσον πουλάω υπηρεσίες και κόβω παραστατικό και βγάζω λεφτά, τα οποία δίνω στο δημόσιο και με τα υπόλοιπα παίρνω 1 πακέτο ρύζι, οπότε ξέρω το ζόρι σου, εσύ γιατί δεν κατανοείς το δικό μου; Το ότι δεν έχω γραφείο, για να γλιτώσω λειτουργικά έξοδα, και δουλεύω από το σπίτι, το ότι η δουλειά μου έχει πολλές χαρούμενες και νόστιμες στιγμές και με βλέπεις κάθε μέρα να ποζάρω χαμογελαστά στα σόσιαλ δεν σημαίνει ότι δεν είναι μια σοβαρή δουλειά. Δεν μπορώ να απολογούμαι για το γεγονός ότι αγαπώ τη δουλειά μου, με κάνει να περνάω καλά και είναι μια πιο λαμπερή δουλειά από άλλες. Στην εκπομπή που ήμουν, 4 χρόνια, με έβαφαν και με έντυναν και ανέβαζα κάθε μέρα χαρούμενες φωτογραφίες, αλλά τραβιόμουν όλα αυτά τα χρόνια στο γύρισμα αλλάζοντας 3 συγκοινωνίες και πληρωνόμουν ελάχιστα σε σχέση με τον χρόνο που διέθετα. Θέλω να πω ότι όλα έχουν 2 πλευρές, την καλή και την κακή, κι αν η δική σου δουλειά έχει μόνο κακή πλευρά, ψάξου λίγο και άλλαξε τομέα, μην βγάζεις κακία απέναντι σε ανθρώπους που βλέπεις ότι έχουν καταφέρει να περνάνε και λίγο καλά στη δουλειά τους. 

 

Σου γράφω τόση ώρα με την ιδιότητα του μπλόγκερ, αλλά θέλω να ξέρεις, και ποτέ δεν το έκρυψα, ότι από το 2014 μέχρι σήμερα έχω αναλάβει τις σελίδες στα σόσιαλ αρκετών χώρων εστίασης, καθώς και τις δημόσιες σχέσεις τους, κάτι που κάνουν οι διαφημιστικές εταιρείες και τα digital agencies, που έχουν πολλά άτομα από πίσω να τρέχουν την κάθε σελίδα. Εγώ αναλαμβάνω μόνο μικρά μαγαζιά, που είναι εύκολο να διαχειριστώ, και προσφέρω ακριβώς αυτό που πουλάω, δεν τάζω κάτι περισσότερο από αυτό που μπορώ να δώσω και η τιμή που προτείνω είναι πάντα χαμηλότερη από αυτή της εταιρείας, ακριβώς γιατί είναι μικρότερη η επιχείρηση που αναλαμβάνω και δεν έχει τη δυνατότητα να απευθυνθεί σε μεγάλο γραφείο. Αυτό που κάνω είναι να βγάζω το σωστό πρόσωπο του μαγαζιού προς τα έξω, να ενημερώνω το κοινό για τις υπηρεσίες και τα προϊόντα που πουλάει αυτό το μαγαζί, να επικοινωνώ με τους πελάτες, να κάνω όσο γίνεται πιο γνωστό το brand και να διαχειρίζομαι τυχόν αρνητικά σχόλια και κρίσεις, είμαι κάτι παραπάνω από Community Manager, είμαι πολλά πράγματα σε ένα. Γιατί είμαι δίπλα στον πελάτη όποτε με χρειαστεί, αναπτύσσω προσωπικές σχέσεις μαζί του, τον συμβουλεύω, τον υποστηρίζω και μέσα από τις δικές μου σελίδες και βγάζω τις περισσότερες φορές μόνη μου τις φωτογραφίες των δημοσιεύσεων. Αυτά τα σπουδάζουν τώρα οι άνθρωποι, κάποτε δεν υπήρχαν σχολές για αυτή τη δουλειά, αλλά δεν υπήρχε και τόση ανάγκη για όλα αυτά. Αλλάζουν τα πράγματα, το έμαθες; Δημιουργούνται νέα επαγγέλματα, όπως χάθηκαν κάποια παλιά. Εγώ δεν έχω σπουδάσει Social Media, έχω την τύχη να κόβει το μυαλό μου και να έχω μια φυσική κλίση σε όλα αυτά, αλλά έχω ψηθεί κι όλας όλα αυτά τα χρόνια, είχα τα μάτια μου και τα αυτιά μου πάντα ανοικτά και όσα εφαρμόζω τώρα στα μαγαζιά που αναλαμβάνω, τα έχω εφαρμόσει πρώτα στο δικό μου ”μαγαζί” και έχουν πετύχει.

 

 

Αν έχεις μια επιχείρηση και δεν τα πολυκαταλαβαίνεις όλα αυτά που λέω πιο πάνω, προσπάθησε να αποστασιοποιηθείς και να τα αφήσεις όλα αυτά στα χέρια των ειδικών. Πρέπει να έχεις, όμως, σωστή κρίση και να βρεις τον καλύτερο, αυτόν που μπορεί να βγάλει το σωστό και το πιο καλό πρόσωπο της επιχείρησής σου προς τα έξω, αυτόν που μιλάει και γράφει σωστά, αυτόν που μπορεί να σε στηρίξει σε περιπτώσεις κρίσης. Και εκτός από έναν τέτοιο μόνιμο συνεργάτη, χρειάζεσαι και μερικούς άλλους υποστηρικτές που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, που επηρεάζουν το καταναλωτικό κοινό που στοχεύεις, τους λεγόμενους Influencers, λέξη που απεχθάνομαι λίγο, αλλά έτσι τους συναντάς στα σόσιαλ. Είναι μπλόγκερς που έχουν αναπτύξει μια πολύ καλή σχέση με τον κόσμο, που έχουν το δικό τους κοινό, το οποίο επηρεάζεται από τη γνώμη τους και είναι έτοιμο να ακολουθήσει τις προτάσεις τους. Σκέψου να αναφέρει το brand σου ο Σάκης Ρουβάς, πόσες παραπάνω πιθανότητες έχεις να πουλήσεις; Μπορεί ο Σάκης να μην το κάνει στο πλαίσιο ανταλλακτικής συνεργασίας και να σου ζητήσει πολλά λεφτά για 1 μόνο ποστ, όμως αν έχεις να προσφέρεις κάτι καλό, προσπάθησε να το προσφέρεις σε έναν μπλόγκερ με καλό περιεχόμενο, έναν μπλόγκερ που ταιριάζει στο στυλ σου, και εκείνος μπορεί να σου φέρει πραγματικούς πελάτες. Μπορεί να μη στους φέρει άμεσα, θέλει δουλειά, μεθοδικότητα, επιμονή και υπομονή. Αλλά όσο πιο πολλοί άνθρωποι μιλήσουν με καλά λόγια για το brand σου, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχεις να πουλήσεις. Για αυτό μη βλέπεις καχύποπτα τον όποιο μπλόγκερ σε πλησιάσει και σου ζητήσει δωρεάν προϊόν/υπηρεσία με αντάλλαγμα κάποιες δημοσιεύσεις, σκέψου πρώτα πόσο μπορεί να σε ωφελήσει αυτό. Η φάση εδώ είναι win-win. Να σου τονίσω ότι διαφημίσεις έχουμε δεκαετίες τώρα, προ ίντερνετ, δεν είναι νέο πράγμα. Έχουμε επηρεαστεί πολλές φορές από διαφημίσεις στα ΜΜΕ, χωρίς μάλιστα αυτός που διαφημίζει κάτι να είναι ένας κοντινός μας άνθρωπος, με τον οποίο επικοινωνούμε όποτε θέλουμε, όπως είναι ο μπλόγκερ.

 

Εννοείται πως και στον χώρο μας, όπως σε όλα τα επαγγέλματα, υπάρχουν άκυροι μπλόγκερς, που δεν κάνουν καλή δουλειά, που έχουν κούφια likes, που δεν σου ταιριάζουν τελοσπάντων. Ωραία, ΜΗΝ διαλέξεις αυτούς, έχεις πολλές άλλες επιλογές. Αλλά το να βγεις να τον κράξεις, μόνο και μόνο επειδή διαφωνείς με τον τρόπο του, μόνο κακό μπορεί να σου κάνει. Κι εσύ, αγαπητέ μπλόγκερ, οφείλεις να φέρεσαι με σεβασμό, να χειρίζεσαι σωστά τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που σου προσφέρονται, να είσαι ξεκάθαρος από την αρχή, αν δε σε καλύπτει η ανταλλακτική συνεργασία και θέλεις χρήματα, και, φυσικά, να ξέρεις τι σημαίνει ”Παραγωγή Περιεχομένου”, που δεν είναι απλά μια φωτογραφία με duck face και από κάτω το λεκτικό ”Wow pername fantastikaaaa”. Μπορεί να συναντάμε τέτοιες περιπτώσεις με πολλάαα likes, ok, τα πάντα υπάρχουν εκεί έξω, αλλά η λύση δεν είναι να της πεις ”τράβα να βρεις καμιά πραγματική δουλειά”. Προσωπικά, όταν βλέπω το πόσο έχω βοηθήσει ένα brand που αξίζει, όταν βλέπω ότι ένα προϊόν μικρού παραγωγού που υποστήριξα από την αρχή πηγαίνει εξωτερικό και κερδίζει βραβεία, όταν βλέπω ένα εστιατόριο, που πρότεινα, γεμάτο και τα ικανοποιημένα μηνύματα των αναγνωστών που λένε ”τέλεια πρόταση, πήγαμε και περάσαμε όμορφα”, δε μπορώ να μη νιώσω ότι κάνω μια σοβαρή, πραγματική δουλειά.

 

Εσύ, αναγνώστη/φόλοουερ, που τα διαβάζεις όλα αυτά και ξέρεις, πλέον, τι ακριβώς κάνουμε εμείς οι μπλόγκερς, να έχεις στο μυαλό σου ότι κι εμείς με τη σειρά μας είμαστε φόλοουερς ενός άλλου μπλόγκερ, επηρεαζόμαστε από τη γνώμη του, αγαπάμε να τον ακολουθούμε και να τον διαβάζουμε, έτσι πάει, ανθρώπινο είναι. Και δε με νοιάζει αν έχει πάρει λεφτά για να μου δείξει αυτό που μου δείχνει, γιατί τον έχω επιλέξει επειδή τον εμπιστεύομαι. Στην πραγματικότητα, δεν ασχολούμαι καν με το αν είναι πληρωμένο ένα ποστ που βλέπω. Ξέρω ότι ένας μάγειρας θέλει υλικά για να μαγειρέψει, δεν βρέχει βούτυρα και τυριά από τον ουρανό. Εμπιστεύομαι το καταναλωτικό μου ένστικτο και αγοράζω αυτό που θέλω, στην τελική, έχοντας στο μυαλό μου ένα όμορφο βίντεο, που είδα, ενός χαμογελαστού ανθρώπου, που μαγειρεύει με αυτό το προϊόν. Το ίντερνετ έχει κάνει και πιο όμορφη τη ζωή μας, δεν μας προσφέρει μόνο προβλήματα και νεύρα. Γερνάμε παρέα με όσους ακολουθούμε πιστά και νιώθουμε ο ένας κομμάτι της ζωής του άλλου. Σέβομαι τη δουλειά όλων και το βρίσκω λογικό να θέλει κάποιος να σου πουλήσει κάτι, όλοι κάτι πουλάμε, όχι μόνο στο ίντερνετ, παντού. ΟΛΟΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥΛΑΜΕ κι έτσι συνεχίζεται η ζωή… 

 

*Οι φωτογραφίες είναι της Μαριλένας Βαϊναίδη – www.spitishoot.com

2 Comments

  • Άρτεμις Τσίπη

    Τελικά δεν είναι τίποτα αυτονόητο, και ναι, ίσως τελικά χρειαζόταν και ένα τέτοιο κείμενο για τη δουλειά του blogger -πόσο πίσω ακόμα είμαστε, το ‘χω πει και το ξαναλέω, δε το “χωνεύω” (εδώ άνετα με κράζουν οι “φιλέλληνες”, έχει ξανασυμβεί άλλωστε).

  • Πελαζί

    Πες τα.

Post A Comment