Blog

#μηφασβλακειες

Καλά, τα ταπεράκια στη δουλειά έχουν απενοχοποιηθεί εδώ και 20 χρόνια, δεν πιστεύω να υπάρχει άνθρωπος, εν έτει 2017, που να ντρέπεται να πάρει σπιτικό φαγητό μαζί του και να το παίζει μούρη με τα πανάκριβα ντελιβεράδικα ή να αντέχει να τρώει κάθε μέρα σουβλάκια.

 

Πάνε χρόνια από τότε που έπαιρνα εγώ ταπεράκια μαζί μου, στο γραφείο που δούλευα, αλλά τώρα προσπαθώ να δίνω φαγητό στον άνθρωπό μου, καθημερινά. Ίσως έχω μια μεγαλύτερη ευαισθησία από τον μέσο άνθρωπο με το θέμα, γιατί μαγειρεύω πολύ, αλλά το θεωρώ αδιανόητο να έχω εγώ χρόνο να μαγειρεύω και να ασχολούμαι εντατικά με αυτό και να αφήνω τον αγαπημένο μου να παραγγέλνει απ’έξω.

 

Το ”απ”εξω” στη δουλειά είναι συνήθως μια βλακεία και μισή, που σου τρώει το στομάχι, γιατί αποκλείεται κάποιος να δίνει πολλά λεφτά για αυτό σε καθημερινή βάση. Το junk δεν μας επιβαρύνει, όταν λαμβάνεται σε μικρές ποσότητες ή σε αραιά χρονικά διαστήματα, οπότε κρατάμε αυτήν την επιλογή για όταν δεν έχουμε προλάβει να μαγειρέψουμε στο σπίτι ή έχουμε ξεμείνει από προμήθειες.

 

 

Μια γυναίκα που επιμένει να δίνει ταπεράκια στον άντρα της μπορεί να θυμίζει τη μαμά του. Αν ένας άντρας – που πολλοί άντρες μαγειρεύουν, πλέον – έχει ελεύθερο χρόνο και μπορεί να δίνει ταπεράκια στη γυναίκα του, ποτέ δεν θα κατηγορηθεί για υπερβολική φροντίδα και προβολή πατρικών προτύπων. Ξέρετε πού τα γράφω όλα αυτά εγώ; ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΜΟΥ ΤΑ ΤΑΨΙΑ.

 

Γουστάρω να φροντίζω τον άνθρωπό μου, θέλω να ξέρω ότι τρώει σωστά, με ενδιαφέρει η υγεία του και η απόλαυσή του και εφόσον έχω τη δυνατότητα, θέλω να του δίνω ταπεράκια στη δουλειά. Είναι για εμένα ένας τρόπος έκφρασης της αγάπης μου και δεν έχει να κάνει καθόλου με τα μητρικά μου ένστικτα. Αντίστοιχα, εκείνος ξέρει να δέχεται τη φροντίδα μου και την προσφορά μου, αλλά και να τις ανταποδίδει στο 100%, προσφέροντας άλλα πράγματα, με τον τρόπο του. Για εμένα, μόνο έτσι κρατάει μια σχέση.

 

Ολοκληρώνοντας, θέλω να πω πόσο κουλ και γαμάτη γκόμενα είμαι, γιατί έχω καταφέρει να δημιουργήσω παιχνίδια με το θέμα ”ταπεράκι” και να γελάμε και να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Πρωτότυπα και χαβαλετζίδικα τάπερ βρίσκω στο Tiger, καθώς και χαρτοπετσέτες – που κάθε φορά είναι έκπληξη, όταν ανοίγει το lunch bag – τάπερ που κλείνουν πάρα πολύ καλά βρίσκω στο ΙΚΕΑ και πτυσσόμενα τάπερ, που είναι πολύ πρακτικά, βγάζει η SANITAS. Από τάπερ, να φάνε και οι κότες. Αν έχεις πρόβλημα, γιατί δεν σου τα γυρίζει ποτέ πίσω και χάνονται, προτίμησε τα μιας χρήσεως ή τα αλουμινένια – τα οποία όμως δεν μπαίνουν στον φούρνο μικροκυμάτων.

 

 

Τα γλυκουλινίστικα σημειωματάκια σε ποστ-ιτ, πάνω στα τάπερ, είναι προαιρετικά, αλλά ενισχύουν τον χαβαλέ. Επίσης, ποστ-ιτ μπορείς να κολλάς και πάνω σε κάθε εμφανές σημείο του σπιτιού, για να θυμάται να παίρνει μαζί του το τάπερ, αν φεύγει πριν ξυπνήσεις.

 

Πόσταρε στα σόσιαλ το δικό σου ταπεράκι με το #μηφασβλακείες, για να γίνουμε όλοι μια ωραία παρέα!

 

No Comment

Post A Comment