Blog

Η Αγια Τριας του χοιρινου κοτσιου

Του Αγίου Πνεύματος εχτές, ξεκουράσαμε το πνεύμα βουτώντας στη θάλασσα και χορτάσαμε το σώμα βουτώντας στη νοστιμιά.

 

Υπάρχουν και στη μαγειρική, ξέρετε, αγίες τριάδες, σε κάποια φαγητά. Συνδυασμοί που δένουν μαγικά και βγάζουν θεϊκές γεύσεις, όπως είναι η ”μπίρα-σκόρδο-μουστάρδα” για τα κόκκινα κρέατα, που μαζί με μεσογειακά μυρωδικά και αρώματα εσπεριδοειδών, – δηλαδή απλά πράγματα, που όλοι έχουμε στο σπίτι – βγάζουν ένα φαγητό που ξεσηκώνει σώμα και πνεύμα.

 

 

Αρκεί, όμως, μόνο μια καλή μαρινάδα; Σίγουρα παίζει ρόλο η καλή πρώτη ύλη, να είναι καλό το κρέας, αλλά και το πόση ώρα θα το αφήσεις στη μαρινάδα. Μα, πίστεψέ με, παίζει ρόλο και το ψήσιμο, δώσε χρόνο στο κρέας σου, τόσο μέσα στη μαρινάδα όσο και μέσα στον φούρνο, δώσε του χρόνο σε χαμηλούς βαθμούς κι αν δεν αντέχεις να το βλέπεις να γίνεται μπροστά σου τόσες ώρες, γιατί θα σπάσει η μύτη σου από τις μυρωδιές, φύγε και πήγαινε να χαρείς την έξω ζωή, πριν καταλάβεις ότι η μέσα ζωή, αυτή επάνω στο τραπέζι, αυτά τα λίγα λεπτά ευτυχίας που θα λιώνει το κρέας μέσα στο στόμα σου, μπορεί να γίνει το ίδιο ή ακόμα πιο απολαυστική! #κοιλιόδουλη

 

 

Το χοιρινό κότσι ήταν παραγγελιά του αγαπημένου μου, αυτό του τράβηξε την προσοχή το περασμένο Σάββατο στον χασάπη, και θυμήθηκε τις παιδικές του Κυριακές, που η μαμά του έψηνε το κρέας με τις ώρες.  Εκείνος το παρήγγειλε με μπίρα και τις Κυριακές δεν χαλάμε χατίρια στους αγαπημένους μας.

 

Ξύπνησα νωρίς, λοιπόν, και έβαλα τα κότσια μέσα σε μπολ με μπίρα, ελαιόλαδο, σκόρδο, ξύσμα λεμονιού, σπασμένους κόκκους πιπεριού και ρίγανη. Αν το θυμηθείς, βάλε το στη μαρινάδα αποβραδίς.

Μετά από ώρες, τα έβαλα στο ταψί μαζί με χοντροκομμένες πατάτες και τα άλειψα με μουστάρδα. Φυσικά, έριξα όλη τη μαρινάδα μέσα στο ταψί. Τα σκέπασα πολύ καλά με 2 στρώσεις αλουμινόχαρτο και έβαλα το ταψί σε προθερμασμένο φούρνο στους 140 βαθμούς. Φύγαμε για τη θάλασσα.

 

Για να είμαι ειλικρινής, πρώτα φορά αφήνω φαγητό να ψήνεται στο σπίτι, όσο λείπω, γιατί ειδικά εδώ στην Αθήνα οι αποστάσεις είναι μεγάλες και σίγουρα δεν πρόκειται να γυρίσω σπίτι πριν το 3ωρο, οπότε το να μένει τόσες ώρες αναμμένος ο φούρνος χωρίς έλεγχο είναι κάτι που με ενοχλεί, ειδικά γιατί έχω και 2 σκυλιά μέσα μόνα τους. Το τόλμησα, όμως, γιατί η θερμοκρασία ήταν πολύ χαμηλή και το κρέας καλά σκεπασμένο. Γυρίσαμε μετά από 4μιση ώρες.

 

 

Μπήκαμε σπίτι και βρήκαμε τη Ζαμπέτα μπροστά στον φούρνο, να έχει τρελαθεί από τις μυρωδιές και να έχει γουρλώσει τα μάτια της. Το σπίτι μύριζε ΜΑΓΙΚΑ! Ξεσκέπασα το ταψί με λαχτάρα και είδα ένα ΤΕΛΕΙΟ ψήσιμο. Το φαγητό είχε διατηρήσει τα υγρά του, είχε μαλακώσει άψογα στο εσωτερικό και ήθελε μόνο 5 λεπτάκια ξεσκέπαστο στους 180 βαθμούς. Όσο ξεροψηνόταν, εγώ έδενα τη σάλτσα του σε ένα κατσαρολάκι με λίγο κορν φλάουρ και στο τέλος πρόσθεσα χυμό λεμονιού. Δηλαδή, μεταφέρεις όλο το ζουμί από το ταψί σε ένα κατσαρολάκι, αν σε ενοχλεί που είναι τόσο νερουλό. Το δένεις, το κάνεις κανονική σάλτσα και περιχύνεις το φαγητό στο σερβίρισμα. Αν περισσέψει μπόλικη σάλτσα, βράσε μέσα λίγο κριθαράκι την επόμενη μέρα!

 

Η FIX με ενέπνευσε για το μπλε art de la table και το όνομά μου στο μπουκάλι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΩΤΟΣΟΠ.

 

Εχτές γίναμε κι εμείς ΜΙΑ ΜΠΙΡΑ – ΜΙΑ ΧΩΡΑ.

 

 

 

No Comment

Post A Comment