Blog

Βασιλοπιτα – τσιρκο γευσεων

Δε μου αρέσουν οι ταμπέλες, αποκαλώ αυτό το κέικ ”βασιλόπιτα”, γιατί έγραψα επάνω του το 2017 και το κόψαμε μετά την αλλαγή του χρόνου – που, στην τελική, και στον χρόνο εμείς οι ίδιοι βάζουμε ταμπέλα και τον λέμε 2017, ενώ θα μπορούσαμε να τον πούμε Θανάση. Και ok, έχει μια λογική αυτό το 2017, που διαδέχεται το 2016, αλλά πρόκειται για φτιαχτή λογική, μεγαλώσαμε με αυτήν την φτιαχτή λογική, μάθαμε να δεχόμαστε αυτό που έρχεται κι αυτό που φεύγει, γιατί μας είπαν ότι αυτό βοηθάει τη ζωή μας, τη ροή της ζωής μας, κι έτσι πηγαίνουμε από τον έναν χρόνο στον άλλον, όχι όποτε το αποφασίσει ο καθένας μόνος του, αλλά όποτε ΠΡΕΠΕΙ, γιατί αλλιώς θα υπήρχε αναρχία στον κόσμο, θα έκανε ο καθένας ό,τι ήθελε, όποτε ήθελε, όπου ήθελε.

 

Κι αν δεν μπορείς να αλλάξεις τον χρόνο όποτε το θες, μπορείς, τουλάχιστον, να φτιάξεις αυτό το κέικ όποτε το θες και να το βαφτίσεις όπως θες – αν δε γουστάρεις το ”βασιλόπιτα” – και να του βάζεις, άμα θες, φλουρί κάθε μέρα, μέχρι να έρθει το 2018. Και να το κερδίζεις εσύ ο ίδιος το φλουρί πάντα. Την τύχη μας τη δοκιμάζουμε καθημερινά, δεν θα αγχωθούμε και για το φλουρί της βασιλόπιτας τώρα.

 

Κάθε χρόνο κάνω εκτός σπιτιού Πρωτοχρονιά, δεν έχω δικούς μου καλεσμένους στο σπίτι, οπότε δεν έχω το άγχος να φτιάξω ή να αγοράσω βασιλόπιτα ”για το καλό”. Έτσι και φέτος, μας είχαν καλέσει φίλοι στο σπίτι τους για την ”αλλαγή”, αλλά για αρκετές μέρες με έτρωγε το θέμα ”βασιλόπιτα” και σκεφτόμουν να φτιάξω τη δική μου για να την πάω δώρο, κι ας είχαμε δύο, τι έγινε; Και επειδή το σκεφτόμουν έντονα, είδα ένα βράδυ στον ύπνο μου ότι έφτιαξα μια πολύ γουάου βασιλόπιτα διώροφη, με δύο ζουμερά κέικ το ένα πάνω στο άλλο και μια αφράτη κρέμα τυριού να τα χωρίζει, και γύρω-γύρω πάλι κρέμα και φανταχτερά στολίδια στην κορυφή, και ξύπνησα πολύ ορεξάτη για να μπω κουζίνα και να τη φτιάξω. Αλλά έπρεπε να περιμένω για να την κάνω τελευταία στιγμή, να είναι φρέσκια. Και μεσολάβησε αρκετή δουλειά και την παραμονή Πρωτοχρονιάς ήμουν κουρασμένη. Πήγα και αγόρασα όλα τα υλικά, σκέφτηκα ακριβώς τι γεύση θα ήθελα να έχουν τα κέικς, και μετά καθόμουν και τα κοιτούσα, ένιωθα αδύναμη να φτιάξω το οτιδήποτε, δεν είχα όρεξη. Αλλά είπαμε, η αλλαγή του χρόνου δεν έρχεται όποτε έχουμε εμείς όρεξη, αυτός θα έρθει στην ώρα που έχει αποφασιστεί κι άμα εσύ δεν είσαι έτοιμος, σκασίλα του.

 

Και τι να έκανα, να πρόδιδα τα όνειρά μου; Να μην έφτιαχνα τελικά τη βασιλόπιτα, με την οποία είχα ξελιγωθεί τις τελευταίες μέρες; Σηκώθηκα και πάλεψα με το θεριό. Και ενώ δεν είμαι προληπτική, δεν με νοιάζει αν θα με βρει ο χρόνος ξύπνια, δεν φοράω κόκκινο βρακί και γενικά δεν πιστεύω ότι από τη μια ημέρα στην άλλη υπάρχει μεγάλη διαφορά, σκέφτηκα ότι το να επιμείνω για να κάνω πραγματικότητα αυτό το μικρό και ταπεινό όνειρο της βασιλόπιτας, το να προσπαθήσω να την κάνω να μοιάζει σε εκείνη τη βασιλόπιτα του ονείρου μου, θα μου έφερνε κάτι σαν γούρι, σίγουρα θα με ικανοποιούσε το γεγονός ότι νίκησα την κούραση και τη βαρεμάρα μου, άρα θα αισθανόμουν όμορφα και όλο αυτό θα λειτουργούσε θετικά, σαν θετική ενέργεια και τέτοια.

 

Άσε που θα πήγαινα στους φίλους με το κεφάλι ψηλά! Γιατί πάντα νιώθω περήφανη, όταν πάω επίσκεψη κρατώντας κάτι δικό μου, ειδικά κάτι για το οποίο κουράστηκα λίγο παραπάνω και βγήκε κάπως πιο ιδιαίτερο.

 

Όλο αυτό το σκεπτικό κρύβει ένα κάρο συμβολισμούς και αν δεν τους βλέπεις, δεν φταίω εγώ, σκέψου λίγο. Νέα χρονιά, νέα συνταγή, ένα νόστιμο πείραμα που πετυχαίνει, νέοι στόχοι περί πραγματοποίησης ονείρων και ένα ηχηρό ”δεν το βάζω κάτω”, και φυσικά μη στέκεσαι στη βασιλόπιτα, το θέμα είναι αλληγορικό. Εξάλλου, από τα μικρά ξεκινάς και φτάνεις να κατακτάς τα μεγάλα. Η κατακλείδα; Αν ονειρεύτηκες κάτι και το έφτιαξες τόσο αληθινό μέσα στο μυαλό σου, που σχεδόν ένιωσες να το γεύεσαι, τότε μην τα παρατήσεις μέχρι να το καταφέρεις και να το κάνεις όντως πραγματικότητα.

 

Για μένα, η αλλαγή του χρόνου είναι μόνο η αφορμή για αυτές τις σκέψεις, δε με νοιάζει αν πλέον μετράμε το 2017 – αν και το περίμενα πώς και πώς, για λόγους επαγγελματικούς – αλλά μου αρέσει που η ζωή, μέσω όλων αυτών των φτιαχτών αληθειών, μας παρακινεί να κάνουμε γενναίες σκέψεις και τολμηρά ξεκινήματα και ηχηρά resets.

 

Kαι μην παραπονιέσαι που είναι τόσο μακρύ αυτό το κείμενο και αργώ να φτάσω στη συνταγή, είναι το πρώτο μου για το 2017, δε μπορεί να γίνει ξεπέτα.

 

Η δική μου βασιλόπιτα, λοιπόν, είχε αρώματα εσπεριδοειδών και λευκή κρέμα. Η λευκή κρέμα είναι πάντα πιο εντυπωσιακή στα διώροφα κέικς και τα στολίδια επάνω δείχνουν ακόμα πιο λαχταριστά. Σε μέγεθος έβγαλε 10 μεγαλούτσικα κομμάτια, μην ξεχνάς ότι είναι διώροφη, άρα το κάθε κομμάτι είναι πολύ χορταστικό. Πιστεύω πως κόλλησα πολύ με την ιδέα της βασιλόπιτας και την είδα στον ύπνο μου, γιατί τα Χριστούγεννα μου έστειλαν δώρο ένα μεγάλο πακέτο από το corfuproducts.com με υπέροχα προϊόντα από την Κέρκυρα, λιμοντσέλο, μάντολες και τέτοια. Οπότε, φαντάστηκα τη βασιλόπιτά μου να έχει όλα αυτά τα αρώματα μέσα, και έτσι έγινε!

 

Για τα κέικς, επειδή δεν ήθελα να κάνω κάποιο λάθος στις δοσολογίες, έφτιαξα τον χυλό ξεχωριστά για το καθένα και γέμισα δύο στρογγυλά ταψάκια, τα οποία έψησα ξεχωριστά, για να μην έχω πρόβλημα με τις αντιστάσεις του φούρνου και δεν ψηθούν σωστά. Αν έχετε, όμως, πολύ καλό φούρνο, που μπορεί να ψήσει και τα δύο ταψιά ταυτόχρονα, μην το φοβάστε. Μπορείτε, επίσης, να ψήσετε ένα μεγάλο, παχύ κέικ και να το κόψετε στη μέση, με προσοχή, και να το γεμίσετε με κρέμα. Θα είναι σαν να φτιάξατε δύο ξεχωριστά. Το κέικ, δυστυχώς, δεν είναι εύκολη υπόθεση, θέλει προσοχή στη θερμοκρασία του φούρνου και συγκεκριμένη ώρα ψήσιμο, ανάλογα το μέγεθος της φόρμας.

 

Δεν τα σιρόπιασα, γιατί ήδη ήταν ζουμερά, λόγω του λικέρ και της κρέμας γάλακτος που έβαλα στον χυλό, αλλά αν θέλετε να βγει σαν τούρτα, μπορείτε να φτιάξετε ένα πρόχειρο σιροπάκι με νερό, ζάχαρη και λικέρ και να περιχύσετε τα κέικς, όταν βγουν από τον φούρνο.

 

Πρώτα απ΄ όλα, χτυπήστε 400ml παγωμένη κρέμα γάλακτος μέχρι να γίνει σαντιγύ. Προσθέστε στη σαντιγύ με μαλακές κινήσεις, και με τη βοήθεια μιας μαρίζ (σπάτουλα σιλικόνης), 400γρ μασκαρπόνε ή τυρί φιλαδέλφεια χτυπημένο με το πιρούνι, ώστε να είναι κάπως αφράτο. Ρίξτε μέσα σε αυτήν την παχιά κρέμα 100ml λιμοντσέλο, μαζί με ξύσμα από 1 βιολογικό λεμόνι. Ανακατέψτε καλά την κρέμα με αβγοδάρτη, ώστε να διατηρηθεί αφράτη, σαν τη σαντιγύ, και φυλάξτε τη για αρκετές ώρες στο ψυγείο, ώστε να δέσουν τα αρώματα και να είναι έτοιμη για το στόλισμα του κέικ, λίγο πριν το σερβίρισμα.

 

Έπειτα, ετοιμάστε τα κέικ. Για το καθένα, χτυπάτε στο μίξερ 3 αβγά με 150γρ ζάχαρη κρυσταλλική, μέχρι να έχετε ένα λευκό και παχύ μείγμα, και προσθέτετε 100ml λιμοντσέλο, ξύσμα από 1 λεμόνι, 1 σφηνάκι κρέμα γάλακτος και 150γρ λιωμένο αγελαδινό βούτυρο και χτυπάτε πολύ λίγο και ελαφριά, μέχρι να ενωθούν απλά τα υλικά. Σταματάτε το μίξερ και ρίχνετε λίγο – λίγο 200γρ αλεύρι που φουσκώνει μόνο του (προτιμώ το cake flour της Αλλατίνη), ανακατεύοντας ελαφρά με έναν αβγοδάρτη ή μια μαρίζ. Θέλουμε ο χυλός να είναι κάπως σφιχτός, όχι πολύ αραιός. Τον ρίχνουμε σε στρογγυλό ταψί στρωμμένο με λαδόκολλα ή καλά βουτυρωμένο και αλευρωμένο, και ψήνουμε σε πολύ καλά προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς, για 35-40 λεπτά.

 

Όταν κρυώσουν καλά και τα δύο κέικς, στρώνουμε επάνω στο ένα μια παχιά στρώση κρέμας και καλύπτουμε με το άλλο, και έπειτα απλώνουμε την κρέμα παντού γύρω-γύρω, με μια μαρίζ. (εγώ μαζί με την κρέμα, επάνω στο ένα κέικ, άπλωσα και ένα παχύ στρώμα αυτής της κρέμας μανταρίνι, που σας έδειξα πριν λίγο καιρό) Δεν μας πειράζει, αν δεν είναι ομοιόμορφο το στρώσιμο της κρέμας, μπορούμε να το κάνουμε και πιο παιχνιδιάρικο. Και να στολίσουμε αυτό το κέικ με ό,τι θέλουμε, ό,τι βρίσκουμε πιο εύκολα. Με χρωματιστή τρούφα, με σοκολατάκια, με γκοφρετάκια, με γλειφιτζούρια, με ό,τι θέλουμε. Εγώ ξέχασα να αγοράσω τρούφα, που ήθελα, και σκέφτηκα να σπάσω τις μάντολες και να τις κολλήσω γύρω-γύρω. Οι οποίες μάντολες μοσχοβολούσαν περγαμόντο και μέντα, ήταν υπέροχη προσθήκη. Και έκαναν αυτή τη βασιλόπιτα να μοιάζει χαρούμενη, αστεία, λίγο σαν τσίρκο. Τσίρκο τόσο εμφανισιακά όσο και γευστικά. Γιατί έσκαγαν στο στόμα σου όλες οι γεύσεις των εσπεριδοειδών και σου έφτιαχναν τη διάθεση.

 

 

Και εδώ, με την τελική εμφάνιση της βασιλόπιτας, προκύπτει άλλος ένας συμβολισμός. Να μη μας τρομάζει η υπερβολή, οι πληθωρικές εμφανίσεις, να τολμάμε τους συνδυασμούς, να ξεκολλάμε από τα συνηθισμένα και να μην είμαστε τόσο μη μου άπτου, ούτε στην κουζίνα ούτε πουθενά. Και να ελισσόμαστε, να βάζουμε το μυαλό μας να δουλεύει, να μην πελαγώνουμε, επειδή μας λείπει ένα υλικό, που δεν είναι και ΤΟΣΟ βασικό.

 

Δεμαρέσουν τα ”ΝΑ”, φαίνεται σαν να υπαγορεύω τη ζωή του άλλου. Αλλά… ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΤΕ ΕΜΕΝΑ.

 

*Τα κέικς με επικάλυψη τυριού διατηρούνται μόνο ένα βράδυ εκτός ψυγείου, αν δεν έχετε πολλή ζέστη στο σπίτι, και 2 μέρες στο ψυγείο.

 

Happy New Year.

 

No Comment

Post A Comment