Blog

#WheninRome

Πήγα 4 μέρες Ρώμη και 1 μέρα Φλωρεντία, την περασμένη εβδομάδα. Αμέσως μόλις γύρισα, ήθελα να κάτσω μπροστά στον υπολογιστή, να φτιάξω όλες μου τις φωτογραφίες και να σου γράψω τα όσα δοκίμασα, αλλά κώλωσα. Οι φωτογραφίες είναι άπειρες, δεν ξέρω από πού να αρχίσω, και θέλω τόσα πολλά να πω γι’αυτό το ταξίδι, που δυσκολεύομαι να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου.

 

Τώρα θα μου πεις, εδώ υπάρχουν άνθρωποι που ταξιδεύουν συνέχεια και γράφουν για όλα και φτιάχνουν και χρήσιμα άρθρα – οδηγούς, και σιγά το πράμα τώρα που πήγες Ρώμη και κάτι τρέχει στα γύφτικα, έχει βάλει η Ryanair φτηνά εισιτήρια και όλοι πάνε Ρώμη φέτος, δεν έγινε και τίποτα.

 

Όμως, για μένα αυτό το ταξίδι ήταν κάτι πολύ γουάου και δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Ήταν η πρώτη μου φορά στην Ιταλία, ήταν το πρώτο μας ταξίδι στο εξωτερικό με τον άνθρωπό μου, είχα να ταξιδέψω εξωτερικό 3 χρόνια, και γενικά η Ιταλία είναι παράδεισος για έναν food lover και δη μακαρονά, όπως εγώ.

 

 

Σήμερα, λοιπόν, που έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο, είπα να προσπαθήσω να κάνω μια αρχή και να γράψω το άρθρο μου, έστω μόνο για τη Ρώμη – για τη Φλωρεντία θα ακολουθήσει άλλο άρθρο, ελπίζω εντός του έτους -, κυρίως γιατί το έταξα σε φίλους, που σχεδιάζουν ταξίδι στη Ρώμη και θέλουν προτάσεις για φαγητό.

 

Πρώτα απ’όλα, να σου πω ότι δεν συμβουλευτήκαμε κανέναν οδηγό για το πού να πάμε και τι να φάμε, ακολουθήσαμε το ένστικτό μας. Ο Όθωνας είχε ξαναπάει Ρώμη και θυμόταν 1-2 μέρη, αλλά γενικά πηγαίναμε σε ό,τι μας γέμιζε το μάτι. Είχα διαβάσει κάποια άρθρα από travel bloggers, αλλά εγώ δεν θυμάμαι ποτέ μέρη, αν δεν τα σημειώσω. Το google maps το ανοίγαμε συνέχεια, για να προσανατολιστούμε, οπότε είχε διάφορες προτάσεις, που μας επηρέασαν αρκετά, ειδικά αν βλέπαμε καλή βαθμολογία.

 

Φτάσαμε πρωί και μέχρι να τακτοποιηθούμε και να κάνουμε μια βόλτα στο κέντρο, μεσημέριασε και πεινούσαμε σαν τρελοί. Δεν θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβεις ότι όλες αυτές οι τραττορίες στη σειρά, με τη φολκλόρ διακόσμηση και τους κράχτες στην πόρτα, δεν θα σου σερβίρουν το καλύτερο φαγητό, και παρόλο που είσαι τουρίστας, μπορείς να πας σε μη τουριστικά μέρη. Ακόμα και στην Ιταλία μπορεί να βρεις κακό φαγητό, μη νομίζεις ότι εκεί τα κάνουν όλα τέλεια και επειδή φημίζονται για την pasta τους, θα βρεις παντού καλή pasta. Σκέψου σαν Έλληνας, θα πήγαινες εδώ στην Ελλάδα σε ένα πολύ τουριστικό μαγαζί, που έχει για διακόσμηση στη βιτρίνα πλαστικά φρούτα και λαχανικά;

 

Αν και δεν δοκίμασα, τελικά, φαγητό σε κανένα από αυτά τα τουριστικά, δεν τα προτείνω, και σε συμβουλεύω να το ψάξεις λίγο παραπάνω και να παρατηρείς σε ποια μαγαζιά πηγαίνουν οι Ιταλοί, οι ντόπιοι ξέρουν.

 

Πρώτο μας μεσημέρι, λοιπόν, και κατευθυνόμασταν προς Fontana di Trevi, όταν μας τράβηξε την προσοχή μια πολύ γλυκιά τραττορία, που ήταν γεμάτη από κόσμο, οπότε υποθέσαμε ότι κάτι καλό συμβαίνει εκεί μέσα.

 

 

That’s Amore 

 

Eίχε πολύ καλές κριτικές στο trip advisor και στο facebook, αλλά αυτό το είδαμε μετά. Εγώ ξετρελάθηκα από την ατμόσφαιρα, όπως το έβλεπα από τις τζαμαρίες του, και δεν απογοητεύτηκα ακριβώς όταν μπήκαμε μέσα, αλλά παραξενεύτηκα από το ότι τα τραπέζια ήταν υπερβολικά κοντά το ένα με το άλλο και όλοι έτρωγαν, σαν να διεκπεραιώνουν μια υποχρέωση, δεν υπήρχε ζεστασιά. Φυσικά, στα διπλά τραπέζια, δε μπορούσες να κάτσεις δίπλα στον συνοδό σου, μόνο απέναντι. Οι σερβιτόροι πολύ ευγενείς και χαμογελαστοί, μιλώντας σπαστά αγγλικά, αλλά και πολύ τυπικοί. Φαινόταν να είναι από τα καλά μαγαζιά και λίγο τσιμπημένο. Γι’αυτό και περίμενα να γευτώ κάτι πολύ γουάου. Όντως, ξετρελάθηκα με τα δικά μου φρέσκα fettuccine alla bolognese – λαχταρούσα πολύ να δοκιμάσω μία γνήσια μπολονέζα και τελικά δεν απέχει πολύ από τα δικά μας μακαρόνια με κιμά, αλλά η συγκεκριμένη ήταν άπαιχτη και νομίζω ότι δύσκολα βρίσκεις στην Ελλάδα τόσο καλή μπολονέζα σε εστιατόριο, με τόσο τρυφερό κρέας και τόσο αέρινη σάλτσα.

 

 

Το ότι έχει παντού στην Ιταλία φρέσκια pasta είναι περιττό να σας το πω. Εδώ δυσκολεύεσαι πολύ να βρεις φρέσκο ζυμαρικό και αν το βρεις, το πληρώνεις πολύ ακριβά. Κι αν υπάρχει κάποιο μέρος εδώ που δεν έχω εντοπίσει, με φρέσκια pasta και προσιτές τιμές, παρακαλώ να μου το πείτε. Για να ολοκληρώσω, γιατί βρισκόμαστε μόνο στο πρώτο μαγαζί που επισκεφτήκαμε, στο That’s Amore φάγαμε επίσης spaghetti με θαλασσινά, που δεν ήταν πολύ ωραία και από ορεκτικά ένα πιάτο με ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΕΣ μπουκίτσες με ζυμάρι της πίτσας και διάφορες γεμίσεις.

 

 

Σαν γεμιστά ρολλάκια ήταν και σε κάθε μπουκιά παραμιλούσες. Σίγουρα θα έχουν καλή πίτσα σε αυτό το μαγαζί, αν δοκιμάσεις, να μου πεις. ΩΣΤΟΣΟ, το food styling ήταν τραγικό – κάτι που παρατήρησα γενικά στην Ιταλία, δεν ασχολούνται με την εμφάνιση του πιάτου, ίσως γιατί γνωρίζουν ότι θα νικάει πάντα η γεύση και δεν χρειάζονται φρου φρου κι αρώματα, για να κερδίσουν τον πελάτη – και το ψωμί που βλέπετε στο καλαθάκι δεν τρωγόταν – το ίδιο ακριβώς είχε και στο πρωινό του ξενοδοχείου μας. Ένα απαίσιο πλαστικό ψωμί.

 

 

Ζήτησα κάτι άλλο σε ψωμί, αλλά μου είπαν ότι δίνουν φοκάτσιες, που όμως θέλουν αρκετό χρόνο προετοιμασίας, οπότε είπα να μην μου φέρουν, γιατί είχαμε προχωρήσει στο φαγητό μας. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι δεν μας ρώτησαν στην αρχή, αν θέλουμε φοκάτσια αντί για ψωμί, δεν κάνουν γενικά διάλογο, δεν προτείνουν μόνοι τους κάτι, ενώ βλέπουν ότι είσαι τουρίστας και θα έπρεπε να σε παροτρύνουν να διαλέξεις το καλύτερο. Πάμε παρακάτω.

 

Piccolo Buco

 

Το βράδυ της ίδιας μέρας, φάγαμε Pizza εδώ, πάλι κοντά στην Fontana di Trevi, αλλά δεν θυμάμαι πώς το βρήκαμε αυτό το μαγαζί, αν μπήκαμε τυχαία ή το διαβάσαμε στο Google Maps. Ξετρελαθήκαμε. Ήταν επίσης γεμάτο κόσμο και βλέπαμε μέσα Ιταλούς. Όσο περιμέναμε να αδειάσει το τραπέζι μας (περίπου 2′), παρατηρούσαμε τον σερβιτόρο που εξυπηρετούσε με ένα μεγάλο, ζεστό χαμόγελο και παραστατικότητα. Γνήσια, φινετσάτη, ιταλική πιτσαριοταβέρνα. Δηλαδή, ένα μαγαζί σε πολύ απλό στυλ, χωρίς προσεγμένη διακόσμηση, με παλιομοδίτικα ξύλινα τραπέζια και καρό τραπεζομάντιλα, αλλά με πολύ ταμπεραμέντο. Ακριβές παράδειγμα του ”η νοστιμιά βρίσκεται στα απλά”, κάτι που πρεσβεύει γενικότερα η μεσογειακή κουζίνα, αλλά εδώ το προχωράω και σε θέματα εκτός του φαγητού καθαυτού. Στην Ελλάδα μπορώ να σκεφτώ αντίστοιχα τέτοια ταβερνάκια με καλούς κρεατομεζέδες, που δεν ακολουθούν τις τάσεις της μόδας στο ντιζάιν, τους αρκεί να έχουν ποιοτικό φαγητό και χαμόγελο στα χείλη. Μόνο που εδώ στο Piccolo Buco το παράκαναν και δεν είχαν ούτε wi-fi, σαν να μην τους ενδιαφέρει καν ο έξω κόσμος, αρκεί να περνάνε καλά μέσα στα ζυμάρια τους και τη λιωμένη μοτσαρέλα.

 

 

Ο κατάλογος ήταν πολύ προσεγμένος και ενθουσιάστηκα που σε κάθε πιάτο αναφερόταν η προέλευση μέχρι και του πιο μικρού υλικού. Φάγαμε γνήσια ναπολιτάνικη πίτσα, άκοπη, με λεπτό και λαστιχωτό ζυμάρι που φουσκώνει ελαφρώς στο στεφάνι, ψημένο σε ειδικό ξυλόφουρνο. Μοσχοβολούσε και θα μου μείνει αξέχαστη. Το τιραμισού τους δε μου άρεσε τόσο, φάγαμε πολύ καλύτερο αλλού, προχώρα και θα δεις!

 

Cucina del Teatro – Gelateria del Teatro

 

Tην επόμενη μέρα ψάχναμε λίγο στα τυφλά για να βρούμε μια τζελατερία, που είχε φάει ο Όθωνας παλιά και ήταν απίστευτη και τη θυμόταν και ήθελε να με πάει να φάμε καλό παγωτό, γιατί ακόμα δεν είχαμε φάει παγωτό και είναι δυνατόν να έχεις κλείσει 24ωρο στην Ιταλία και να μην έχεις δοκιμάσει τζελάτο; Πεινούσαμε όμως κι όλας και λέγαμε να κάτσουμε όπου μας γεμίσει το μάτι για φαγητό και μετά να ψάξουμε την τζελατερία. Και τελικά, πετύχαμε 2 σε 1. Βρήκαμε την τζελατερία κατά τύχη και ο Όθωνας αναφώνησε ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ και είδαμε ότι δίπλα έχει και εστιατόριο, τύπου street food, δηλαδή παίρνεις το φαγητό σου στο χέρι και κάθεσαι σε ένα τραπεζάκι στο πλακόστρωτο ή φεύγεις με το χάρτινο πιατάκι σου και πας στην ευχή της ΣάνταΜαρίας. Και στα δύο γίνεται της κακομοίρας και μόλις δοκιμάσεις, καταλαβαίνεις γιατί. Εκεί, στο χάρτινο πιατάκι μου, πάνω στο φερ φορζέ τραπεζάκι μου, στο γραφικό πλακόστρωτο, έφαγα την ωραιότερη pasta της ζωής μου με μόνο 7€ και σε χορταστική μερίδα. Οι άνθρωποι επίσης πολύ ευγενικοί και φιλόξενοι και με ταμπεραμέντο. Αλλά, ρε παιδιά, να σας πω τον καημό μου. ΠΟΥΘΕΝΑ στην Ιταλία δεν είδα να βάζουν μπόλικο τυρί πάνω στα μακαρόνια, βάζουν ΕΛΑΧΙΣΤΟ και ποτέ δεν στο τρίβουν φρέσκο από πάνω, είναι ήδη τριμμένο επάνω στο πιάτο σου, χωρίς να σε ρωτήσουν. Έχουν υπέροχο τυρί και θα ήθελα να μου έβαζαν λίγο παραπάνω, αλλά ίσως είναι και δική μας, ελληνική, πατέντα αυτό το βουνό από τριμμένο τυρί που βρίσκεται επάνω στα ζυμαρικά.

 

 

 

Κι ενώ ξέραμε ότι μετά το φαγητό θα φάμε παγωτό από δίπλα, πήραμε ΚΑΙ τιραμισού, το οποίο όμως μας απογοήτευσε λίγο, δεν ήταν φρέσκο και αφράτο. Το παγωτό ήταν υπέροχο και σε πολύ λογική τιμή – θυμήσου το αυτό, στη Φλωρεντία σου έχω περίπτωση, όπου πληρώσαμε 16€ για 2 χωνάκια. Να πας οπωσδήποτε σ’αυτά τα Teatro, δεν θα το μετανιώσεις!

 

 

Φυσικά, δεν τρώγαμε μόνο στην Ιταλία, κάναμε και ατελείωτες βόλτες, θαυμάσαμε κάθε γωνιά και κάθε υπέροχο κτήριο. Η Ρώμη είναι ένα ατελείωτο, ένα τεράστιο μουσείο.

 

 

 

Και μπήκαμε και στο μουσείο του Βατικανού, για το οποίο είχαμε φροντίσει να εξασφαλίσουμε εισιτήρια 1 μήνα πριν. Στο λέω τώρα και βάλτο καλά στο μυαλό σου. Θα είναι μία από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωής σου, αξίζει να μπεις. Αλλά αν πας χωρίς να έχεις βγάλει από πριν τα εισιτήρια, online, θα απογοητευτείς από την τεράστια ουρά και μπορεί να τα παρατήσεις (μπορεί να περιμένεις έως και 3 ώρες στην ουρά). Οπότε, ή ψάξτο και βγάλε τα εισιτήρια 1-2 μήνες πριν, ή δώσε λίγα λεφτά παραπάνω και πάρε ξεναγό έξω από το Βατικανό, που σε βάζει χωρίς να περιμένεις στην ουρά και σου κάνει και όλη την ξενάγηση.

 

 

Το Σύμπλεγμα του Λαοκόοντος 

 

Όποιος δεν το έχει δει με τα μάτια του, δε μπορεί να αντιληφθεί για τι ομορφιά μιλάμε, για τι συγκίνηση, δεν ξέρω τι να πρωτοποστάρω από το μουσείο του Βατικανού και στις φωτογραφίες μου δεν φαίνεται όλο το μεγαλείο, θα το ευτελίσω. Μετά από περίπου 3 ώρες περπάτημα μέσα στο μουσείο, θα φτάσεις στην μοναδική Capela Sistina, όπου δεν επιτρέπονται οι φωτογραφίες και ο κόσμος όλος κοιτάζει εκστασιασμένος προς τα επάνω για πολλή ώρα. Μετά από όλο αυτό, σίγουρα θα θέλεις να κάνεις μια βόλτα στους κήπους του και να πάρεις δυνάμεις από τη λιακάδα.

 

 

Ε, μετά από τόσο περπάτημα, δεν θέλεις ένα καλό τιραμισού να πάρεις δυνάμεις; Επιτέλους, φάγαμε ένα από τα καλύτερα τιραμισού της ζωής μας. Μου το πρότεινε μια φίλη στο instagram και το ψάχναμε, είναι όντως πολύ ξακουστό, αλλά δέχτηκα αμφιλεγόμενα σχόλια γι’αυτό. Το Pompi είναι ένα παλιομοδίτικο ζαχαροπλαστείο με λίγο κιτς στην εμφάνιση γλυκά, αλλά με εξαιρετικό τιραμισού. Τα υπόλοιπα δεν τα δοκίμασα, αλλά τον σκοπό του τον εκπλήρωσε και ευχαριστώ τη φίλη που μου το πρότεινε. Σε όλη την Ιταλία, σερβίρουν τιραμισού σε διάφορες γεύσεις, με φρούτα, με φιστίκι, κλπ, αλλά εγώ πάντα θα προτιμώ το κλασικό, αυτό με το έντονο άρωμα εσπρέσο, το τσίμπημα του αλκοόλ στον ουρανίσκο και την αφράτη, ελαφρώς κίτρινη, κρέμα.

 

 

Γενικά, στην Ιταλία παίζει πολύ κιτς, αρκετές φορτωμένες διακοσμήσεις στις βιτρίνες, και δεν υπάρχει συνοχή. Εκεί που βλέπεις εντελώς απλά και άφτιαχτα μαγαζιά, ξαφνικά συναντάς μια βιτρίνα με της Παναγιάς τα μάτια επάνω (της ΣανταΜαρίας). Να, κοίτα αυτή τη βιτρίνα της τζελατερίας. Δεν θα έτρωγα ποτέ από εκεί, θα φοβόμουν μην καταπιώ κανα Κολοσσαίο.

 

 

Μιλώντας για Κολοσσαίο…

 

 

Και επιστρέφω στο φαγητό. Στη μεγαλύτερη ιταλική αλυσίδα, που έχει μαγαζιά σε όλον τον κόσμο. Το Eataly, αυτήν την υπέροχη και έξυπνη λέξη. Το Eataly είναι ντελικατέσεν και εστιατόριο/ζαχαροπλαστείο κι εμείς κάτσαμε σε ένα υποκατάστημα στο κέντρο της Ρώμης για πρωινό. Έχει πράγματι υπέροχα είδη ντελικατέσεν από όλον τον κόσμο, αλλά είναι ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ και πολλά από αυτά τα βρίσκουμε και στην Ελλάδα. Για το πρωινό μας (2 μερίδες με ομελέτα, λίγο μπέικον, λίγο τυρί και 1 φέτα φρυγανισμένο ψωμί, και 1 ποτηράκι τιραμισού) δώσαμε 20€. Οk, ακριβό ΑΛΛΑ. Η ομελέτα μοσχοβολούσε, ήταν ΥΠΕΡΟΧΑ ψημένη και εμένα η μερίδα με κάλυψε. Επίσης, ΕΚΕΙ φάγαμε επιτέλους το πραγματικά καλό τιραμισού, τουλάχιστον για τα δικά μας γούστα.

 

 

Δηλαδή, δεν είμαι σε θέση να πω αν αξίζει τα λεφτά του ή όχι, σε έναν πάγκο κάτσαμε, δεν είχε καμιά ιδιαίτερη παροχή το εστιατόριο, αλλά το ευχαριστηθήκαμε, δεν απογοητευτήκαμε με κάτι. Μόνο με το ότι ο σερβιτόρος δεν μιλούσε αγγλικά. Εγώ το βρίσκω λίγο τραγικό το να μην θεωρείται βασική προϋπόθεση στην Ιταλία να μιλούν αγγλικά οι σερβιτόροι, με τόσο τουρισμό, πόσο μάλλον σε μια τόσο μεγάλη αλυσίδα, όπως το Eataly.

 

 

Antico Forno ai Serpenti 

 

Ένα απόγευμα, δεν θυμάμαι σε τι ακριβώς φάση ήμασταν, εγώ πεινούσα πολύ και ο Όθωνας όχι, οπότε του λέω, να μπούμε λίγο σ’αυτόν τον Φόρνο να δούμε τι έχει, μήπως πάρω κάτι στο χέρι. Και μπήκαμε και είδαμε αρκετό κόσμο να κάθε στα τραπεζάκια και φαίνονταν όλοι ευχαριστημένοι από αυτό που τρώνε. Οπότε, πήρα μια τετράγωνη πίτσα σε κομμάτι με τραγανή ζύμη και επειδή σίγουρα θα ήθελα και κάτι γλυκό μετά, ζήτησα και 3 κρουασανάκια με σοκολάτα και μια μηλόπιτα. Για όλα αυτά έδωσα 9€ μόνο και ήταν όλα ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ.

 

 

Δεν το πίστευα ότι ένας απλός φούρνος θα είχε τόσο ωραία πράγματα, εγώ είμαι πολύ δύσκολη με τα σφολιατοειδή, εδώ στην Ελλάδα βρίσκω πολύ σπάνια φούρνο που να μου αρέσει. Μπορεί να φαίνονται όλα λαχταριστά στη βιτρίνα, αλλά τις περισσότερες φορές είναι μπαγιάτικα και έχει κοκκαλώσει επάνω στο φύλλο του βούτυρο και σου κάθεται στο λαιμό. Ή έχουν άνοστη γέμιση και γενικά είναι όλα για να παίρνεις τσάμπα θερμίδες. Σ’αυτόν τον Φόρνο ήταν όλα εξαιρετικά. Τα κρουασανάκια τα κάνουν όλοι εκεί στην Ιταλία με αυτό το πολύ τραγανό φύλλο που βλέπεις να είναι σαν φυσαρμόνικα, δεν έχουν το σχήμα του κλασικού κρουασάν. Και όταν σου λένε γεμιστό με σοκολάτα, εννοούν gianduja, αυτό κατάλαβα από όσα δοκίμασα, δηλαδή μιλάμε για ΚΟΛΑΣΗ!

 

 

Last but not least, μια άλλη ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ πρόταση φίλων στο facebook.

 

La Prosciutteria Trastevere

 

 

Από τη νυχτερινή βόλτα μας στην Trastevere δεν ξετρελάθηκα, είναι προορισμός για νέους και τουρίστες, που θέλουν λίγο πιο φάνκυ ξερωγώ περιβάλλον, δεν ξέρω πώς να το προσδιορίσω. Σίγουρα έχει αρκετά ενδιαφέροντα μαγαζιά, δεν μπήκα σε όσα ήθελα, αλλά καταφέραμε να μπούμε σε La Prosciutteria, κάτι που δεν καταφέραμε την πρώτη φορά που το βρήκαμε μπροστά μας σε άλλη περιοχή της Ρώμης, γιατί η ουρά ήταν μεγάλη. Μου το είχαν προτείνει 2 φίλοι στο facebook και, σε συνδυασμό με την ουρά που είδα, πείστηκα ότι έπρεπε να το δοκιμάσω. Εξαιρετικά προκλητική βιτρίνα με φρεσκοκομμένα αλλαντικά και τυριά, παράδεισος για τους λάτρεις του είδους. Είναι υπέροχο αν καταφέρεις να κάτσεις μέσα-μέσα, για να απολαμβάνεις όλο το κόνσεπτ του μαγαζιού, όσο πίνεις το κρασί σου. Πήραμε μια ποικιλία σε έναν μεγάλο ξύλινο δίσκο, με διάφορα μπινελίκια, και μας έφεραν και μια γαβάθα με υπέροχη, ζεστή φοκάτσια, και σε μια μικρότερη ξύλινη πιατέλα είχε ΠΟΡΚΕΤΑ! Αυτό το ονειρεμένο και παχύ κρέας γουρουνόπουλου, κομμένο σε χοντρές φέτες, σαν αλλαντικό, γεμιστό με μυρωδικά, μια παραδοσιακή λιχουδιά της Ιταλίας, που θα τη δείτε σε διάφορα μέρη να τη σερβίρουν μέσα σε σάντουιτς με διάφορες δικές τους αλοιφές (κρεμώδεις σαλάτες, πώς το λένε!).

 

H Ρώμη είναι μαγική πόλη, έχει άπειρες ομορφιές και νοστιμιές, ανυπομονώ να ξαναπάω. Αν δοκιμάσετε κάτι από όσα προτείνω, θα χαρώ να μάθω και τη δική σας άποψη.

 

Λασουσουρελά Λασουσουρελά.

 

Piazza di Spagna 

 

Share!

No Comment

Post A Comment