Blog

#ourTinos

Πίστευα ότι η Τήνος είναι μόνο για θρησκευτικό τουρισμό, νόμιζα ότι δεν έχει πολλά πράγματα να δεις και να απολαύσεις, πέρα από τα γραφικά νησιώτικα ταβερνάκια. Είχα την εντύπωση ότι δεν είναι για κανονικές διακοπές, μόνο για ένα 3ήμερο. Άρχισα να αλλάζω γνώμη, όταν παρακολούθησα τις δημοσιεύσεις σχετικά με τα Tinos Food Paths και εμπιστεύτηκα τον άνθρωπό μου, όταν μου είπε ότι έχει πάει ήδη 2 3ήμερα εκεί για διακοπές και ήταν υπέροχα. Οπότε, διαλέξαμε την Τήνο για τις φετινές διακοπές, για 9 ολόκληρες μέρες.

 

 

Οι Κυκλάδες είναι εγγύηση, ok, ξέρεις τι να περιμένεις, λίγο-πολύ. Ξέρεις, επίσης, ότι μπορεί να πέσεις σε τρελό αέρα, ειδικά μέσα στον Αύγουστο. Διαλέξαμε να πάμε προς το τέλος του μήνα, για να γλιτώσουμε λίγη αμμοθύελλα στα μούτρα και, όντως, τις 3 πρώτες μέρες γινόταν χαμός και μετά ηρέμησε ο καιρός και έγινε η θάλασσα λάδι.

 

 

Στην πραγματικότητα, δεν με πείραξε ο αέρας ούτε στιγμή. Φτάσαμε στις 10 το πρωί στην Τήνο και πήγαμε στα Studios της κ. Αναστασίας, στη Χώρα, να αφήσουμε τα πράγματά μας και να ξεκινήσουμε με χαρά τις διακοπές. Τα δωμάτια της κ. Αναστασίας είναι όμορφα, βλέπουν σε κήπο ή στην ταράτσα, είναι πεντακάθαρα (μπαίνει καθαρίστρια κάθε μέρα και αλλάζουν σεντόνια κάθε 3η μέρα), ευρύχωρα (με εξαίρεση τα μπάνια, που είναι μικρά), διαθέτουν κουζινάκι (με εξαίρεση το ένα δωμάτιο στο ισόγειο, που βλέπει σε δρόμο) και είναι και πολύ οικονομικά (περίπου 45€/δίκλινο). Γενικά, επειδή έχει ανέβει ο τουρισμός στο νησί, τα δωμάτια έχουν ακριβύνει κάπως, αλλά μπορείς να βρεις καλό και καθαρό δωμάτιο, με θέα θάλασσα, στα 50€.

 

 

Βέβαια, δεν ξέρω τι θα ισχύει του χρόνου το καλοκαίρι, κάθε χρόνο ανεβαίνει όλο και περισσότερο το νησί κι εύχομαι να παραμείνουν οι παροχές σε τόσο υψηλό επίπεδο και ο τουρισμός να είναι πάντα τόσο ποιοτικός, όσο είναι μέχρι σήμερα.

 

 

 

Γύρω μας βλέπαμε ήσυχες οικογένειες από όλο τον κόσμο, μποέμ τύπους με χαβανέζικα πουκάμισα να κάνουν ωτοστόπ και νεαρά ζευγαράκια όλο γλύκα. Την Τήνο θα την επισκεφθεί κανείς για τις ήσυχες παραλίες της, για τις άγριες παραλίες της, το καλό φαγητό σε δροσερές αυλές, τα πέτρινα σπίτια με τη μαγική θέα, τις μαρμάρινες λεπτομέρειες που κάνουν τα απλά σπίτια να μοιάζουν με έργα τέχνης, το μυρωδάτο γαλακτομπούρεκο κάτω από τον μεγάλο πλάτανο, τους μοναδικούς περιστερώνες και τα εκκλησάκια που φαίνονται από μακριά σαν ηλιοκαμένα marshmallows. Και για άλλα τόσα.

 

 

 

Όποιος πάει για διακοπές στην Τήνο οφείλει να κάνει τον κόπο να ανέβει στα χωριά και να κατέβει τους κατσικόδρομους που οδηγούν σε μαγικές παραλίες. Αν δεν σπάσεις λίγο το αμάξι σου, δεν έχεις καταλάβει Τήνο. Αν δεν κολυμπήσεις δίπλα σε κατσίκια, αν δεν τρομάξεις από τα μεγάλα κύματα, αν δεν γεμίσει φυσική χρυσόσκονη το μπούτι σου από τη χρυσομαυροπράσινη άμμο, αν δε φας δίκροκο αβγό από το κοτέτσι της κ. Τερέζας, αν δε σε πάρει ο ύπνος πάνω στα κρεβάτια του νέου μπητς μπαρ στον Αγ. Ρωμανό, αν δεν διαβάσεις φωναχτά τα στιχάκια στις πόρτες του χωριού Βωλάξ, αν δεν διαβάσεις το free press Κύμα πλάι στο κύμα, αν δεν δεις ηλιοβασίλεμα στην Εξωμεριά, αν δεν φας 479359 αμυγδαλωτά, λουκουμάκια και παστελάκια σε λεμονόφυλλο, δεν έχεις καταλάβει Τήνο.

 

 

 

 

Οι 9 ολόκληρες μέρες που είχαμε στη διάθεσή μας ήταν ένας ικανοποιητικός αριθμός, δεν θα ήθελα να έχω φύγει νωρίτερα, αλλά δεν με έπιασε και κατάθλιψη που έφυγα, γιατί ένιωθα πλήρης. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την άγρια ομορφιά στη Λειβάδα με τα τεράστια κύματα και τους πελώριους βράχους, δεν θα ξεχάσω το λευκό, πλακέ βότσαλο στον Αγ. Πέτρο – το πιο άνετο βότσαλο για να περπατήσεις και να ξαπλώσεις – και τα γαλαζοπράσινα νερά και τους πανέμορφους Γάλλους τουρίστες που κατέβαιναν με την πετσετούλα τους μόνο από τις πέτρινες βίλες τους, έκαναν ήσυχα το μπάνιο τους και έφευγαν, δεν θα ξεχάσω τα 5χλμ κατσικόδρομου για να κατεβούμε στον Κουμελά, πιο μακριά κι από τα Λατομεία, σ’ένα ψαροχώρι βγαλμένο από ταινία του ’60, με σπιτάκια ακριβώς πάνω στη θάλασσα και ατελείωτες μπουγάδες απλωμένες στον πεντακάθαρο ήλιο, δεν θα ξεχάσω την Κολυμπήθρα με την πράσινη βελούδινη πολυθρόνα και τις ομπρέλες – μανιτάρι, την πιο πολυφωτογραφημένη παραλία του νησιού, δεν θα ξεχάσω την ανάβαση – κατάβαση στην Αγία Θάλασσα και τα γοητευτικά αρμυρίκια που μας πρόσφεραν αφειδώς τη σκιά τους, δεν θα ξεχάσω το γεγονός ότι ακόμα και οι λιγότερο όμορφες παραλίες, όπως τα Κιόνια, ήταν όμορφες.

 

 

 

 

Τα χωριά όλα πανέμορφα και προσεγμένα, φαίνεται να έχουν πάρει πολλή αγάπη. Οι Τήνιοι είναι καλοί άνθρωποι, ευγενικοί, γλυκομίλητοι, με ποιότητα.

 

 

Στο Βωλάξ μπορείς να ψωνίσεις χειροποίητα καλάθια από την τελευταία οικογένεια καλαθοποιών στην Ελλάδα, να φωτογραφηθείς μπροστά από την πόρτα που γράφει ”δεν έκανα ταξίδια μακρινά, ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει”, να φιληθείς κάτω από το μαγικό ηλιοβασίλεμα και να χαζέψεις με την απίθανη ομορφιά ενός μοναδικού γεωλογικού φαινομένου, που δημιουργήθηκε λόγω πτώσης μετεωριτών, τις τεράστιες στρογγυλές πέτρες που σε κάνουν να νιώθεις μικρός, πολύ μικρός.

 

 

Στο χωριό Κάμπος είναι το Μουσείο Τσόκλη με λίγα, αλλά πολύ εντυπωσιακά έργα του. Μου άρεσαν περισσότερο αυτά που είχαν θέμα τη θάλασσα και το Αιγαίο. Μετά το Μουσείο, μπορείς να πιεις πολύ καλό ελληνικό καφέ στο καφενείο Ρομάντικα, που σερβίρει και γλυκό του κουταλιού αγγουράκι (ναι, καλά διάβασες, εγώ δεν θέλω καν να το δω αυτό, πήρα βύσσινο, αλλά αν εσύ είσαι πιο σκληροπυρηνικός με τα γλυκά του κουταλιού, να το ζητήσεις).

 

 

 

 

 

Κάθε χρόνο γίνεται εκεί η γιορτή του Μελιού και ήμασταν τυχεροί που την προλάβαμε, γιατί τέτοιο πράγμα δεν έχω ξαναδεί.

 

 

Η πλατεία του χωριού ασφυκτικά γεμάτη, οργανοπαίκτες που έκαναν τη βραδιά ακόμα καλύτερη, χαρούμενα ηλιοκαμένα μαγουλάκια και γεμάτα στόματα από τα γλυκά που περιφέρονταν σε μεγάλα ταψιά κάθε λίγο και λιγάκι. Τσάμπα. Διάφορα είδη παραδοσιακών γλυκών με τηνιακό μέλι, φτιαγμένα από τον τοπικό σύλλογο γυναικών, έρχονταν μπροστά σου και εσύ μπορούσες να κεραστείς όσα θες, ώστε να γνωρίσεις καλά το υπέροχο μέλι τους.

 

 

 

Στο χωριό Μυρσίνη πήγαμε μιλημένοι. Πριν πάμε Τήνο, ζήτησα από τους φίλους στο facebook να μου κάνουν προτάσεις για μέρη με φαγητό και κανένας δεν μου μίλησε για την κ. Τερέζα και τον δροσερό της κήπο στη Μυρσίνη. Για καλή μας τύχη, συναντήσαμε στην Τήνο τη φίλη Σύλβια και μας είπε το μυστικό. Κάθε νησί έχει την κυρία Ελένη/Ασπασία/Ουρανία/Τερέζα/Καλλιόπη του που σαν χτυπήσεις την πόρτα της γίνεται χαλί να την πατήσεις και δώστου να σου τηγανίζει πατάτες και δώστου τα παστίτσια και δώστου τα τυριά και δώστου οι μπακλαβάδες. Και στο τέλος σου λέει ένα ποσό τόσο μικρό που νιώθεις ότι μόλις αγόρασες όλον τον κόσμο σε τιμή ευκαιρίας.

 

 

 

Στην κ. Τερέζα πήγαμε και για πρωινό και για μεσημεριανό, δύο διαφορετικές μέρες. Στο πρωινό ήμασταν μόνοι, μας έφερε καταπληκτικό ελληνικό καφέ σε κούπα και μια χούφτα γλυκά παξιμάδια με άρωμα που ξυπνάει τα μέσα σου. Και τηγανητά αβγά απευθείας από το κοτέτσι της μαζί με δικό της, σπιτικό τυρί και φρέσκο ψωμί.

 

 

 

 

Ένας παράδεισος, ευτυχία. Μετά ξαναπήγαμε μεσημέρι και είχε πολύ κόσμο κι εκείνη έτρεχε πάνω – κάτω σαν κουρδιστή και τα προλάβαινε όλα και είχε και μεγάλη ποικιλία στον κατάλογό της και δέχεται και κάρτα, έφτασαν οι κάρτες και στη Μυρσίνη, παιδιά, ελαπαναγίαμου δηλαδή.

 

 

 

 

Φάγαμε καταπληκτικό κόκκορα κρασάτο (εννοείται δικός της ο κόκκορας και τον σφάζουν οικογενειακώς) και τηνιακό λουκάνικο – λουκούμι και τηγανητές πατάτες που σε κάνουν να παραμιλάς και ντομάτα κατακόκκινη και ζουμερή σαν διάολο.

 

Στον Πύργο, άλλο ένα ξακουστό χωριό, έχει καλαίσθητα μαγαζιά με ρούχα και κοσμήματα – που τύφλα να’χει το Κολωνάκι – και τις πιο υπέροχες χρωματιστές πόρτες όλου του νησιού με ιδιαίτερα ρόπτρα.

 

 

Εκεί βρίσκεται και το Μουσείο Γιαννούλη Χαλεπά, το σπίτι που έζησε, δηλαδή, και δίπλα ακριβώς μια μικρή αίθουσα με πολύ γνωστά γλυπτά Τηνίων Καλλιτεχνών – κάποια από αυτά βρίσκονται στο Ζάππειο. Αν πας, αξίζει να ακούσεις την ξενάγηση και όλες τις λεπτομέρειες, ειδικά για τη ζωή του Χαλεπά.

 

 

Στην πλατεία, κάτω από τον μεγάλο πλάτανο, έχει καφενεδάκια/ταβερνάκια και όλα φαίνονται ποιοτικά, αλλά εμάς μας είπαν να φάμε γαλακτομπούρεκο στον Πλάτανο και εμείς τους ακούσαμε, γιατί δεν είμαστε τώρα για πειράματα και να παίρνουμε τσάμπα θερμίδες, άμα είναι να παχύνεις, να παχύνεις με το καλύτερο. Και πράγματι, το γαλακτομπούρεκο ήταν φρεσκότατο, μυρωδάτο, πλούσιο και ζουμερό.

 

 

Πουθενά δεν μας δυσαρέστησε το φαγητό, παντού είναι προσεγμένο, ποιοτικό, γευστικό και συνοδεύεται από καλή εξυπηρέτηση. Αυτό που με ενόχλησε είναι ότι σε κάποια μαγαζιά φέρνουν τις τηγανητές πατάτες σαν ορεκτικό, μισή ώρα πριν τα καλαμαράκια, αλλά η τηγανητή η πατάτα, παιδιά, δεν είναι ορεκτικό, είναι συνοδευτικό, και αν είναι να χορτάσω με σκέτες πατάτες και μετά να μην έχω όρεξη για τα καλαμαράκια, τι να το κάνω; Ή να περιμένω μέχρι να έρθουν όλα και να κρυώσουν οι πατάτες; Μην παίζετε με τον πεινασμένο τουρίστα, παιδιά, δεν είναι αστεία αυτά.

 

 

Στο χωριό Κρόκος, πάνω στη στροφή, μπορείς να φας στο Παραδοσιακό Καφενείο της κυρα-Λένης τηγανόψωμο με χειροποίητο φύλλο και γέμιση μαλακό τηνιακό τυρί και διάφορα λαχανικά, αγκινάρα τουρσί και λούζα – παραδοσιακοί μεζέδες που σερβίρονται και πωλούνται σε διάφορα μέρη του νησιού, για να πάρεις λίγη Τήνο μαζί σου.

 

 

Το σέρβις πραγματικά πολύ καλό, ευγενέστατοι και πρόθυμοι άνθρωποι που σου φτιάχνουν τη διάθεση.

 

 

Στα Δυο Χωριά πρέπει οπωσδήποτε να φας στο ομώνυμο ”Δυο χωριά”, είναι ένα μέρος που μου συνέστησαν όλοι όσοι έχουν πάει Τήνο και έχει πανέμορφη θέα. Φάγαμε αφράτους κεφτέδες στα κάρβουνα και κατσικάκι λεμονάτο και τηγανητές μελιτζάνες, σαν λουκουμαδάκια, με καταπληκτικό κουρκούτι.

 

 

Η αυλή τους μοιάζει να είναι η συνέχεια του προαυλίου της εκκλησίας που είναι δίπλα και το χωριάτικο ζυμωτό ψωμί τους μοιάζει με αντίδωρο. Σερβίρουν 2 νέα και πολύ ευγενικά παιδιά, που έχουν φανς σε όλον τον κόσμο.

 

 

 

Στο χωριό Αγάπη υπάρχει ”Η Καμάρα του Αγάπιου” μέσα σε μια πάρα πολύ δροσερή, πέτρινη στοά. Πρόκειται για ένα ταβερνάκι με 7-8 τραπέζια, με πραγματικά breathtaking θέα (στα αγγλικά δίνεται μεγαλύτερη έμφαση), που μαγειρεύουν 2 κυρίες – μαμαδογιαγιάδες – και τα φτιάχνουν όλα μόνες. Όσοι έχουν φάει εκεί, μας είπαν τα καλύτερα, αλλά εμείς δεν καταφέραμε να το δοκιμάσουμε. Όταν πήγαμε, εξαθλιωμένοι από τη ζέστη και την πείνα, ήταν ελεύθερο μόνο ένα τραπέζι και ο σερβιτόρος μάς είπε ότι, αν κάτσουμε, θα μας πάρει παραγγελία σε 1 ώρα, γιατί πνιγόταν και δεν είχε χρόνο. Αποφασίσαμε να κάτσουμε, γιατί πεινούσαμε πολύ. Μείναμε 10 λεπτά, δεν μας έφεραν ούτε νερό και παρατήρησα ότι δεν έφταιγε το γεγονός ότι ήταν γεμάτο το μαγαζί, αλλά ότι δεν ήξεραν να το δουλέψουν. Ενοχληθήκαμε από την αντιμετώπιση και φύγαμε. Ήταν και η μόνη απογοητευτική εμπειρία.

 

Ένα απόγευμα αποφασίσαμε να πάμε σε ένα πιο ακριβό μαγαζί και βρεθήκαμε στο τέλος του δρόμου, κατά μήκος του λιμανιού, μέσα στη Χώρα, στον Ταρσανά. Καλαίσθητο, με μίνιμαλ διακόσμηση, ώστε να ξεχωρίζουν και να τραβούν το μάτι οι εντυπωσιακοί πίνακες στους τοίχους. Φάγαμε πολύ καλά θαλασσινά, ολόφρεσκα, μυρωδάτα, σωστά μαγειρεμένα, απολαύσαμε την αγριεμένη θάλασσα από τη μεγάλη τζαμαρία και χαλαρώσαμε πολύ, γιατί ήμασταν σχεδόν μόνοι και ήταν ήσυχα. Στα συν, βάλε και το γεγονός ότι μας άφησαν να έχουμε μέσα τη Ζαμπέτα. Λόγω αέρα, δε μπορούσε να κάτσει κανείς έξω, οπότε δεν είχαν πρόβλημα να κάτσουμε μέσα με το σκυλί. Γενικά, είναι όλα τα μαγαζιά και οι παραλίες pet friendly στην Τήνο.

 

 

 

 

Ακόμα ένα μαγαζί που με εντυπωσίασε με τα έργα τέχνης και την καλαισθησία του, γενικά, είναι η Εξωμεριά, με θέα στον Όρμο Υστερνίων. Πήγαμε μια φορά μεσημέρι και μία βράδυ. Αν έμενα εκεί, θα πήγαινα κάθε μέρα, όλες τις ώρες είναι πανέμορφα. Νεανικό, με latin – jazz μουσική, πίνακες με θέμα τη θάλασσα, εντυπωσιακές καμάρες, πολύ λευκό και άνετες μαξιλάρες στους καναπέδες.

 

 

Φάγαμε ιδιαίτερους συνδυασμούς γεύσεων σε πίτσα με δικό τους, λεπτό ζυμάρι, που θυμίζει περισσότερο πίτα, και θεϊκά σπαγγέτι με κεφτεδάκια σε κόκκινη σάλτσα. Επίσης, έχει καταπληκτικά γλυκά με πρώτο και καλύτερο το trifle σοκολάτας με ανθό αλατιού.

 

 

 

 

Άλλες δύο φορές φάγαμε και στο Ακρογιάλι, δίπλα στην παραλία του Αγ. Ρωμανού, με το νέο Lefko Beach Bar. Τίμια, οικονομική, ελληνική ταβέρνα, χωρίς να είναι κάτι αξιόλογο. Ωραία αυλή, ευγένεια, καθαριότητα, τραγανές τηγανητές πατάτες και όλα καλά. Πάρε οπωσδήποτε τυροκροκέτες με γραβιέρα Τήνου.

 

 

 

Αν θέλεις κάτι πιο τρέντυ και νεανικό, σου έχω το Dough & Shaker, στον Πύργο. Πανέμορφη αυλή με χρωματιστά λουλούδια, πολύ cute εξωτερικό μπαρ, φρέσκια pasta και πίτσα στον ξυλόφουρνο. Πήγαμε μεσημέρι, φαντάζομαι ότι το βράδυ είναι καλύτερο. Οι μακαρονάδες μας ήταν πεντανόστιμες, αλλά θα ήθελα μεγαλύτερες τις μερίδες. Ειδικά για μεσημέρι, που πεινάς πολύ μετά την παραλία, δεν χορταίνεις με ένα πιάτο.

 

 

 

 

 

Μέσα στη Χώρα, δεν φάγαμε φαγητό, αλλά ήπιαμε καφέ με γλυκό στο όμορφο Μύρτιλο, που μαζεύει πολύ νεαρόκοσμο, και στα Νούφαρα, που είναι κανονικό εργαστήριο ζαχαροπλαστικής με μεγάλη ποικιλία σε γλυκά κάθε είδους και ιδανικό meeting point. Εκεί θα βρεις το ιδιαίτερο παγωτό ”αμυγδαλωτό Τήνου” με πικραμύγδαλο.

 

 

Α, και μια φορά πήραμε καφέ και ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ πορτοκαλόπιτα από τις Μεσκλιές, για πακέτο στην παραλία. Ξέρεις και τι άλλο φχαριστήθηκα στην Τήνο; Σπιτική λεμονάδα. Το πολύπαθο αυτό προϊόν, που μας σερβίρουν μονίμως υπερβολικά αραιωμένο, χωρίς κανένα άρωμα, στην Τήνο το έχουν πραγματικά σπιτικό στα μαγαζιά τους και σερβιρισμένο σε σωστή αναλογία με παγωμένο νερό.

 

 

 

Από όλα τα γλυκά που έφαγα στο νησί – και ήταν πολλά, πιστέψτε με – ξεχώρισα τους λουκουμάδες με μέλι που μας έφτιαχνε η κ. Αναστασία στο δωμάτιο που νοικιάζαμε.

 

 

Στην Τήνο ένιωσα ολοκληρωτικά την έννοια της φιλοξενίας και ανυπομονώ να ξαναβρεθώ στα ίδια μέρη. Φεύγοντας, πήραμε, φυσικά, αμυγδαλωτά από τον Χάλαρη, για τους δικούς μας στην Αθήνα. Το #ourTinos στο instagram θα έχει και συνέχεια.

 

 

 

Share!

No Comment

Post A Comment